అంశం: ఎలా ఉపవాసము ఉండాలి?
How to Fast According to the Bible
ఉపోద్ఘాతం:
క్రైస్తవ ఆత్మీయ జీవితంలో ‘ఉపవాసము’ అనేది కేవలం ఒక మతాచారమో లేదా భౌతికంగా ఆహారాన్ని త్యజించే శారీరక ప్రక్రియో కాదు; అది దేవునితో అన్యోన్యతను పెంచుకునే అత్యంత లోతైన ఆత్మీయ క్రమశిక్షణ. పాత నిబంధన ఛాయల నుండి క్రొత్త నిబంధన సత్యంలోకి అడుగుపెడుతున్న కొద్దీ, ఉపవాసం వెనుక ఉన్న అసలైన దైవిక ఉద్దేశ్యం మరింత స్పష్టంగా బయలుపరచబడింది. బైబిల్ గ్రంథం ఉపవాసాన్ని కేవలం కడుపు మాడ్చుకునే ప్రక్రియగా కాక, లోక సంబంధమైన పోషణను పక్కనపెట్టి దేవుని వాక్యమనే జీవాహారంతో ఆత్మను నింపుకునే ఉన్నతమైన ఆరాధనగా పరిగణిస్తుంది.
యేసుక్రీస్తు ఈ భూమి మీద సంచరించిన మొదటి శతాబ్దపు యూదా సమాజంలో ఉపవాసం ఒక నాటకీయ ప్రదర్శనగా (Theatrical performance) మారిపోయింది. ఆ కాలపు చారిత్రక ఆధారాలను పరిశీలిస్తే, పరిసయ్యులు వారంలో రెండు రోజులు అనగా సోమవారం, గురువారం క్రమం తప్పకుండా ఉపవాసం ఉండేవారని ప్రముఖ యూదా-క్రైస్తవ చరిత్రకారుడు ఆల్ఫ్రెడ్ ఎడెర్షీమ్ (Alfred Edersheim) తన ‘లైఫ్ అండ్ టైమ్స్ ఆఫ్ జీసస్ ది మెస్సయ్య’ గ్రంథంలో స్పష్టం చేశారు. అంత మాత్రమే కాక, ప్రాచీన యూదా మౌఖిక చట్టాలైన ‘మిష్నా తానిత్’ (Mishnah Ta’anit 2:1, 4:1) ప్రకారం, వర్షాభావం లేదా విపత్కర పరిస్థితులలో ఉపవాసం ప్రకటించినప్పుడు వారు మందసాన్ని వీధుల్లోకి తెచ్చి, దాని మీద బూడిద పోసి, ప్రధాన యాజకుడు (Nasi) మొదలుకొని సామాన్యుల వరకు అందరూ తమ తలల మీద బూడిద పోసుకుని దుఃఖముఖులై బహిరంగంగా కనిపించేవారు. మనుషుల దృష్టిలో తాము ఎంత గొప్ప భక్తిపరులమో నిరూపించుకోవాలన్న తాపత్రయమే ఈ వేషధారణకు మూలం. దేవుని వైపుకు మళ్లవలసిన హృదయాలు, సమాజం యొక్క మెప్పు కోసం ఆరాటపడటమే అప్పటి అతిపెద్ద ఆత్మీయ సంక్షోభం.
సరిగ్గా ఈ సంక్షోభ సమయంలోనే యేసుక్రీస్తు కొండమీది ప్రసంగంలో (మత్తయి 6:16-18) ఒక విప్లవాత్మకమైన బోధ చేశారు. ఉపవాసం ఉన్నప్పుడు మనుషులకు కనబడవలెనని వేషధారుల వలె ముఖమును వికారం చేసుకోకుండా, తలంటుకుని ముఖము కడుక్కోవాలని ఆయన ఆజ్ఞాపించారు. అంటే, ఉపవాసం అనేది బాహ్య ప్రపంచానికి ప్రకటించేది కాదని, అది రహస్యమందు చూచుచున్న పరలోక తండ్రికి మరియు విశ్వాసికి మధ్య జరిగే అత్యంత ఏకాంత అనుభవమని ఆయన స్పష్టం చేశారు. మొదటి శతాబ్దపు క్రైస్తవ పత్రమైన ‘డిడాఖే’ (Didache 8:1) కూడా తొలితరం క్రైస్తవులను ఈ వేషధారుల వలె కాకుండా భిన్నమైన రీతిలో రహస్యంగా ఉపవాసం చేయమని ప్రోత్సహించింది. దేవుని దృష్టికి మనుష్యుల బాహ్య అలంకారము లేదా దుఃఖ వస్త్రముల కన్నా, రహస్యంగా ఆయన పాదాల వద్ద గడిపే నిశ్శబ్ద సమయానికే అత్యంత విలువ ఉంది.
పాత నిబంధనలోని యోవేలు గ్రంథం (2:12-13) “మీ వస్త్రములను కాక మీ హృదయములను చింపుకొని… పూర్ణహృదయముతో నా యొద్దకు రండి” అని ఇస్తున్న పిలుపు క్రొత్త నిబంధనలో సంపూర్ణతను సంతరించుకుంది. ఉపవాసమంటే దేవుని చేతిని వంచి మనకు కావలసింది సాధించుకునే నిరాహారదీక్ష కాదు; అది మన హృదయాన్ని దేవుని చిత్తానికి సంపూర్ణంగా లోబరుచుకునే పశ్చాత్తాపపు ప్రక్రియ. దేవునికి ఆయాసకరమైన పాపాలను కన్నీటితో ఒప్పుకుంటూ, మన ప్రాణము ఆయన కొరకు ఎంతగా దాహం గొంటుందో వ్యక్తపరిచే ఆత్మీయ భాష అది. మత్తయి సువార్త (9:15)లో యేసు చెప్పినట్లుగా, పెండ్లికుమారుడు తమతో ఉన్నంత కాలం ఎవరూ ఉపవాసం చేయరు, కానీ ఆయన వెళ్ళిపోయిన దినములలో వారు ఉపవాసముందురు. అనగా క్రొత్త నిబంధన సంఘానికి ఉపవాసం అనేది క్రీస్తు రెండవ రాకడ కోసం ఎదురుచూసే తీవ్రమైన నిరీక్షణకు మరియు ఆయన మీదున్న ప్రగాఢమైన ప్రేమకు దర్పణం.
కాబట్టి, నేటి కాలపు క్రైస్తవులకు ఉపవాసం ఒక గొప్ప ఆత్మీయ ఆయుధం. భౌతిక ఆహారాన్ని, లోక సంబంధమైన వినోదాలను పక్కనపెట్టి దేవుని వాక్య పఠనంలో, ప్రార్థనలో గడపడం ద్వారా ఆత్మకు నూతన బలం చేకూరుతుంది. ఎవరికీ తెలియకుండా రహస్యంగా, అహంకారం లేకుండా విరిగి నలిగిన హృదయంతో దేవుని సన్నిధిలో గడిపిన ప్రతి క్షణాన్ని రహస్యమందు చూచుచున్న తండ్రి బహిరంగంగా ప్రతిఫలమిస్తాడు. ఉపవాసమంటే కేవలం కంచం దూరం పెట్టడం కాదు, మన హృదయాన్ని దేవునికి మరింత దగ్గరగా తీసుకురావడం అన్న సత్యాన్ని ఈ చారిత్రక, దైవశాస్త్ర కోణాలు మనకు మెండుగా బోధిస్తున్నాయి.
సందేశం:
1. వ్యక్తిగతంగా ఉపవాసము ఉండవలెను.
(ద్వితీయోపదేశకాండము) 9:18
18.మీరు యెహోవా దృష్టికి ఆ చెడునడత నడిచి చేసిన మీ సమస్త పాపముల వలన ఆయనకు కోపము పుట్టింపగా చూచి, మునుపటివలె అన్నపానములు మాని నలువది పగళ్లు నలువది రాత్రులు నేను యెహోవా సన్నిధిని సాగిలపడితిని.
9:18 A నిర్గమ 34:28; B ద్వితీ 9:9; C కీర్తన 106:23; D నిర్గమ 32:10-14; ద్వితీ 10:10; 2 సమూ 12:16
పాయింట్ వివరణ:
క్రైస్తవ ఆత్మీయ జీవితంలో “వ్యక్తిగత ఉపవాసము” అనేది కేవలం స్వీయ-శుద్ధీకరణ కొరకు మాత్రమే కాక, ఇతరుల పక్షాన దేవుని సింహాసనం ఎదుట నిలబడే అత్యంత భారభరితమైన విజ్ఞాపన (Intercessory Prayer) అని ద్వితీయోపదేశకాండము 9:18 మనకు స్పష్టం చేస్తుంది. ఈ లేఖనభాగంలోని మోషే ఉపవాసం ఒక సాధారణ ఆత్మీయ ఆచారం కాదు; అది ఇశ్రాయేలు చరిత్రలోనే అత్యంత భయంకరమైన ఆత్మీయ సంక్షోభం సమయంలో జరిగిన ప్రాణాపాయకరమైన మధ్యవర్తిత్వం. ఇశ్రాయేలీయులు దేవునితో చేసిన నిబంధనను మరచిపోయి, సీనాయి పర్వతం క్రింద బంగారు దూడను పూజించడం ద్వారా దేవుని ఉగ్రతను రగులుకొల్పారు (నిర్గమ 32:10-14). ఆ క్షణంలో ఇశ్రాయేలు జాతి మొత్తం నాశనమయ్యే ప్రమాదం అంచున ఉంది. ఈ తీవ్రమైన ఉద్రిక్తత (Tension) మధ్య, నాయకుడైన మోషే తన ప్రజల పాపముల కొరకు దేవుని పాదాల వద్ద సాగిలపడి, తన ప్రాణాన్ని పణంగా పెట్టి చేసిన ఏకాంత, తీవ్రమైన విజ్ఞాపన ఉపవాసమే ఈ వాక్యభాగంలోని ప్రధానాంశం.
మోషే “అన్నపానములు మాని నలువది పగళ్లు నలువది రాత్రులు” ఉపవాసం ఉండటం మానవ శరీర ధర్మశాస్త్రం (Human biology) ప్రకారం అసాధ్యం. అన్నము, కనీసం త్రాగడానికి నీరు కూడా లేకుండా ఒక మనిషి ఇన్ని రోజులు బ్రతకడం కేవలం దైవిక జోక్యం వలనే సాధ్యమైంది. ప్రముఖ పాత నిబంధన వ్యాఖ్యాతలు కీల్ మరియు డెలిట్జ్ (Source: Keil and Delitzsch Biblical Commentary on the Old Testament) దీనిని వివరిస్తూ, మోషే ఈ నలభై దినాలు పూర్తిగా దేవుని మహిమచేత ఆవరించబడి, భౌతిక ఆహారానికి బదులుగా దేవుని వాక్యము చేత మరియు ఆయన సాన్నిధ్యము చేతనే దైవికంగా పోషించబడ్డాడని స్పష్టం చేశారు. అలాగే, ప్రాచీన యూదా రాబ్బీల వ్యాఖ్యానాల ప్రకారం, మోషే పర్వతం మీద ఉన్నప్పుడు దేవదూతల స్థితిని (Angelic state) పొంది, భూసంబంధమైన అవసరాలకు అతీతంగా దేవునితో సహవాసం చేశాడు (Source: Midrash Tanchuma, Ki Tisa). ఇశ్రాయేలీయుల పాపం ఎంత ఘోరమైనదో, దానిని క్షమించడానికి మోషే చేయవలసిన ప్రాయశ్చిత్త విజ్ఞాపన కూడా అంత తీవ్రమైనదిగా ఉండాలని ఈ కఠిన ఉపవాసం తెలియజేస్తుంది. కీర్తనల గ్రంథం 106:23 వివరిస్తున్నట్లుగా, దేవుని కోపాన్ని చల్లార్చడానికి మోషే ఒక మధ్యవర్తిగా “ప్రాకారపు బద్దలైన చోట (in the breach)” దేవుని ఎదుట నిలబడ్డాడు.
ఈ పాత నిబంధన సంఘటనలో మోషే ఒక క్రీస్తు ఛాయగా (Old Testament Type) కనబడుతుండగా, దాని సంపూర్ణ నిజస్వరూపం (New Testament Reality) యేసుక్రీస్తులో నెరవేరింది. ఇశ్రాయేలీయుల పాపము కొరకు దేవుని ఉగ్రతను తప్పించడానికి మోషే నలభై దినాలు పర్వతం మీద ఉపవాసం ఉంటే, సమస్త మానవాళి పాపవిముక్తికి మార్గం సిద్ధం చేయడానికి నూతన నిబంధన మధ్యవర్తి అయిన యేసుక్రీస్తు అరణ్యంలో నలభై దినాలు ఉపవాసం ఉన్నారు (మత్తయి 4:1-2). మోషే నిబంధన పలకలు పగిలిపోయిన తరువాత ప్రజల రక్షణ కొరకు కేవలం ప్రార్థనతో మధ్యవర్తిత్వం వహించాడు; కానీ క్రీస్తు, తన సొంత శరీరాన్నే సిలువలో అప్పగించడం ద్వారా మన కొరకు నిత్య విజ్ఞాపన చేసే ప్రధాన యాజకుడిగా, శాశ్వతమైన నూతన నిబంధనను స్థాపించాడు (Source: Matthew Henry’s Commentary on the Whole Bible). మోషే తన ప్రజల పాపాల శిక్షను తనపై వేయమని, లేకపోతే తన పేరును జీవగ్రంథం నుండి తుడిచివేయమని దేవుని వేడుకున్నాడు (నిర్గమ 32:32). దానికి సమాధానంగా, యేసుక్రీస్తు దేవుని గొర్రెపిల్లగా ఆ శిక్షను సిలువలో తనపైనే వేసుకుని అద్వితీయ మధ్యవర్తిగా నిలిచాడు.
నేటి ఆధునిక సంఘానికి మరియు సంఘ కాపరులకు ఈ వాక్యభాగం ఒక గంభీరమైన సవాలును విసురుతోంది. ఆత్మీయ నాయకత్వంలో “వ్యక్తిగత ఉపవాసం” అనగా కేవలం మన వ్యక్తిగత ఆశీర్వాదాల కోసమో లేదా కష్టాల నుండి విడిపించబడటం కోసమో చేసేది కాదు. సంఘంలో పాపం ప్రబలినప్పుడు, సమాజం దేవుని మార్గాలను విడిచిపెట్టి లోకానుసారంగా వెళుతున్నప్పుడు, బాధ్యత కలిగిన విశ్వాసి దేవుని ఉగ్రతకు మరియు ప్రజలకు మధ్య ఏకాంతంగా నిలబడి చేసే ఆత్మీయ పోరాటమే నిజమైన విజ్ఞాపన ఉపవాసం. మోషే వలె దేవుని పాదాల వద్ద సాగిలపడి, విరిగి నలిగిన హృదయంతో ఇతరుల పాపాల కొరకు దేవుని కనికరాన్ని వేడుకునే ఒకే ఒక విశ్వాసి యొక్క నిజమైన ఉపవాసం, దేవుని హృదయాన్ని కరిగించి, రాబోయే తీర్పును నివారించగలదన్న అమూల్యమైన సత్యాన్ని ఈ అధ్యయనం మనకు బోధిస్తుంది.
2. ఆత్మచేత నడిపించబడి ఉపవాసము ఉండవలెను.
(లూకా సువార్త) 4:1,2
1.యేసు పరిశుద్ధాత్మ పూర్ణుడై యొర్దానునదినుండి తిరిగి వచ్చి, నలువది దినములు ఆత్మచేత అరణ్యములో నడిపింపబడి
2.అపవాదిచేత(అనగా, సాతానుచేత) శోధింపబడుచుండెను. ఆ దినములలో ఆయన ఏమియు తినలేదు. అవి తీరిన తరువాత ఆయన ఆకలిగొనగా
4:2 మొత్తం 40 రోజులూ యేసు సైతానుచేత విషమ పరీక్షలకు గురి అయ్యాడని లూకా చెప్తున్నాడు. మత్తయి అయితే ఆ 40 రోజుల తరువాత వచ్చిన మూడు పరీక్షల గురించి మాత్రమే రాశాడు.
పాయింట్ వివరణ:
క్రైస్తవ ఆత్మీయ జీవితంలో “ఉపవాసం” అనేది కేవలం మానవ సంకల్పంతో ప్రారంభించే భౌతిక క్రియ కాదు, అది పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా దైవికంగా నియమించబడిన ఒక తీవ్రమైన ఆత్మీయ సమరభూమి అని లూకా సువార్త 4:1-2 స్పష్టం చేస్తుంది. యొర్దాను నదిలో జరిగిన బాప్తిస్మపు అద్భుత ఘట్టం తర్వాత, యేసుక్రీస్తు నేరుగా అరణ్యానికి నడిపించబడటంలో ఒక గొప్ప దైవశాస్త్రపరమైన ఉద్రిక్తత (Theological tension) దాగి ఉంది. ఒకవైపు తండ్రి అయిన దేవుని ఆమోదం, పరిశుద్ధాత్మ అభిషేకం పొందిన వెంటనే, మరోవైపు భయంకరమైన అపవాది శోధనలకు ఆయన అప్పగించబడ్డాడు. మొదటి శతాబ్దపు యూదా ఆలోచనా విధానం ప్రకారం, అరణ్యము (Wilderness/erēmos) అనేది రాక్షసులకు, దురాత్మలకు నివాసస్థలమని భావించేవారు (Source: Alfred Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah). ఈ చారిత్రక నేపథ్యాన్ని బట్టి చూస్తే, యేసు ఆత్మచేత అరణ్యానికి నడిపించబడటం అనగా, సాతాను యొక్క సొంత కోటలోకి ప్రవేశించి, మానవాళి పక్షాన దానితో ముఖాముఖి యుద్ధం చేయడానికి దేవుడు సిద్ధపరచిన ప్రణాళిక అని అర్థమవుతుంది.
ఈ నలభై దినాల ఉపవాస ఘట్టాన్ని పాత నిబంధన ఛాయలతో (Old Testament Typology) పోల్చి చూస్తే దాని నిజస్వరూపం మరింత అద్భుతంగా వెల్లడవుతుంది. ప్రాచీన ఇశ్రాయేలీయులు దేవునిచే విడిపించబడి అరణ్యంలో నలభై సంవత్సరాలు ప్రయాణించినప్పుడు, వారు భౌతిక ఆహారం కోసం ఆశించి, దేవుని మీద సణిగి, శోధనలో ఘోరంగా విఫలమయ్యారు. కానీ, అదే అరణ్య పరిస్థితులలో, అన్నపానాలు లేకుండా నలభై దినాలు తీవ్రమైన ఆకలితో ఉన్నప్పటికీ, యేసుక్రీస్తు “నిజమైన ఇశ్రాయేలు”గా (The True Israel) సాతాను శోధనలను జయించి దేవునికి సంపూర్ణంగా విధేయుడయ్యాడు (Source: Joel B. Green, The Gospel of Luke, NICNT). మోషే నలభై దినాలు ధర్మశాస్త్రం కొరకు, ఏలీయా నలభై దినాలు ప్రవక్తల పరిచర్య కొరకు ఉపవాసం ఉండగా, ఆ ధర్మశాస్త్రానికి, ప్రవక్తల లేఖనాలకు సంపూర్ణ నెరవేర్పు అయిన క్రీస్తు, వారిద్దరి ఉపవాసాలను మించిన లోతైన ప్రాయశ్చిత్త, విజయోత్సాహ ఉపవాసాన్ని అరణ్యంలో నెరవేర్చాడు.
లూకా మరియు మత్తయి సువార్తల మధ్య ఉన్న సూక్ష్మమైన వ్యత్యాసాన్ని విశ్లేషిస్తే, ఇక్కడ జరిగిన ఆత్మీయ పోరాటం యొక్క తీవ్రత అర్థమవుతుంది. మత్తయి సువార్త నలభై రోజుల ముగింపులో జరిగిన మూడు ప్రధాన శోధనలపై దృష్టి సారిస్తే, లూకా సువార్త (4:2) మూల భాష అయిన గ్రీకులో వాడబడిన వర్తమాన కృదంతము (Present participle – ‘peirazomenos’) ద్వారా, యేసుక్రీస్తు ఆ నలభై దినాల పొడవునా ప్రతిక్షణమూ సాతాను చేత నిరంతరంగా శోధింపబడుతూనే ఉన్నాడని ప్రముఖ నూతన నిబంధన పండితులు వివరిస్తున్నారు (Source: I. Howard Marshall, The Gospel of Luke, NIGTC). అనగా ఆ నలభై దినాల ఉపవాసం కేవలం ఒక నిరీక్షణ సమయం కాదు, అది దినదినము, క్షణక్షణము అపవాది యొక్క వంచనతో దేవుని కుమారుడు చేసిన తీవ్రమైన యుద్ధం. ఆ దినములలో ఆయన “ఏమియు తినలేదు” అనగా, శారీరక బలహీనత తారాస్థాయికి చేరుకున్న సమయంలోనే, దేవుని మీదున్న సంపూర్ణ ఆధారపడటం ద్వారా ఆత్మీయ బలం ఎలా విజయం సాధిస్తుందో క్రీస్తు లోకానికి నిరూపించాడు.
నేటి సంఘ కాపరులకు మరియు విశ్వాసులకు ఈ వాక్యభాగం అత్యంత ప్రాముఖ్యమైన ఆత్మీయ సత్యాన్ని బోధిస్తుంది. క్రైస్తవ జీవితంలో నిజమైన ఉపవాసం అనేది కేవలం క్యాలెండర్ ప్రకారం మనం నిర్ణయించుకునే ఆచారం కాదు, అది “ఆత్మచేత నడిపించబడే” ఉన్నతమైన అప్పగింత. దేవుడు మనల్ని ఒక గొప్ప పరిచర్యకు లేదా ఆత్మీయ ఉన్నత స్థితికి పిలుస్తున్నప్పుడు, దానికి ముందుగా ఆయన మనల్ని శోధనలు, ఒంటరితనం, మరియు శారీరక లేమి ఉండే ‘అరణ్య అనుభవంలోకి’ నడిపిస్తాడు. శరీర కోరికలను సిలువవేస్తూ, ఆకలిని సైతం లెక్కచేయకుండా ఆత్మ నడిపింపుకు లోబడినప్పుడే, అపవాది ఎదురైనప్పుడు “వ్రాయబడియున్నది” (It is written) అని దేవుని వాక్యంతో ధైర్యంగా ఎదురించే దైవిక అధికారం మనకు లభిస్తుందన్న గంభీరమైన సందేశాన్ని ఈ లేఖన భాగం సంఘానికి అందిస్తోంది.
3. ప్రార్థన పూర్వకముగా ఉపవాసము ఉండవలెను.
(దానియేలు) 9:3,4
3.అంతట నేను గోనెబట్ట కట్టుకొని, ధూళి తలపైన వేసికొని ఉపవాసముండి, ప్రార్థన విజ్ఞాపనలు చేయుటకై ప్రభువగు దేవుని యెదుట నా మనస్సును నిబ్బరము చేసికొంటిని.
9:3 70 ఏళ్ళ కాలపరిమితి అయిపోవచ్చిందని తెలియడం దానియేలును హాయిగా వెనక్కు వాలి కూర్చునేలా కాక ప్రార్థన చేసేందుకు పురిగొల్పింది. మనకు దేవుడు ఇచ్చే వాగ్దానాలు ప్రార్థనకు మనల్ని ప్రోత్సహించాలి. వాటిని మనవిగా చేసుకొని వాటిపై ఆధారపడి ముందుకు సాగేలా చెయ్యాలి. అవసరం వచ్చినప్పుడు అణుకువతో పశ్చాత్తాపంతో మన పాపాలు ఒప్పుకొంటూ ప్రాధేయ పూర్వకంగా దేవునివైపు ఎలా తిరగాలో ఇక్కడ ఉన్న దానియేలు ప్రార్థన ద్వారా నేర్చుకొందాం. దానియేలు ఎంత మనఃపూర్వకంగా ఆసక్తితో దేవుణ్ణి అన్వేషించాడో చూడండి. ద్వితీ 4:29; యిర్మీయా 29:12-13 ప్రకారం ఇతడు వెతుకుతున్నాడు.
“ఉపవాసం”– న్యాయాధి 20:6; 1 సమూ 7:6; నెహెమ్యా 1:4; ఎస్తేరు 4:1-3; కీర్తన 35:13; 69:10; అపొ కా 14:23; 2 కొరింతు 6:5; 11:27.
4.నేను నా దేవుడైన యెహోవా యెదుట ప్రార్థన చేసియొప్పుకొన్నదేమనగా ప్రభువా, మాహాత్మ్యము గలిగిన భీకరుడవగు దేవా, నీ ఆజ్ఞలను అనుసరించి నడుచు వారియెడల నీ నిబంధనను నీ కృపను జ్ఞాపకముచేయువాడా,
“గోనెపట్ట…ధూళి” – ఆది 37:34; 2 సమూ 13:19; ఎస్తేరు 4:1-3; యోబు 16:15; కీర్తన 30:11; విలాప 2:10.
పాయింట్ వివరణ:
దానియేలు గ్రంథము 9:3-4 లేఖన భాగం దైవిక వాగ్దానాలకు మరియు మానవ ప్రార్థనా బాధ్యతకు మధ్య ఉన్న అత్యంత సున్నితమైన సంబంధాన్ని వివరిస్తున్న గంభీరమైన ఆత్మీయ పాఠం. బబులోను చెరలో ఉన్న ఇశ్రాయేలీయుల డెబ్భై ఏండ్ల శిక్షాకాలం ముగియబోతోందని ప్రవక్తయైన యిర్మీయా గ్రంథం ద్వారా (యిర్మీయా 25:11, 29:10) దానియేలు గ్రహించాడు. ఈ చారిత్రక ఘట్టంలో ఒక గొప్ప దైవశాస్త్రపరమైన ఉద్రిక్తత (Theological tension) దాగి ఉంది. దేవుడు వాగ్దానం చేశాడు కాబట్టి ఇక తాను చేయాల్సింది ఏమీ లేదని దానియేలు ఉపేక్షించలేదు; దేవుని కాలం సమీపించిందని తెలియగానే ఆయన హృదయం ఆత్మీయ భారాన్ని మోసింది. ప్రముఖ సంస్కర్త మరియు దైవశాస్త్రవేత్త జాన్ క్యాల్విన్ (Source: John Calvin’s Commentary on Daniel) ఈ ఘట్టాన్ని వివరిస్తూ, “దేవుని వాగ్దానాలు మానవుని ప్రార్థనను నిలిపివేయకూడదు, బదులుగా అవి మన ప్రార్థనా జీవితానికి ఇంధనంగా మారి మనల్ని దేవుని పాదాల యొద్దకు నడిపించాలి” అని స్పష్టం చేశారు. దేవుని కృపను స్వతంత్రించుకోవడానికి విరిగి నలిగిన హృదయంతో చేసే ప్రార్థన, దానికి తోడుగా స్వీయ-తగ్గింపును సూచించే ఉపవాసం అత్యంత ఆవశ్యకమని దానియేలు చర్యలు మనకు బోధిస్తున్నాయి.
దానియేలు ప్రార్థనా పూర్వక ఉపవాసంలో “గోనెబట్ట కట్టుకొని, ధూళి తలపైన వేసికొని” దేవుని యెదుట తన మనస్సును నిబ్బరము చేసుకోవడం ఆ కాలపు సాంస్కృతిక మరియు ఆత్మీయ సంక్షోభాన్ని కళ్ళకు కడుతుంది. ప్రాచీన తూర్పు దేశాల (Ancient Near East) సంస్కృతిలో గోనెబట్ట (Sackcloth) అనేది మేక లేదా ఒంటె వెండ్రుకలతో నేయబడిన ఒక ముతక వస్త్రం, ఇది తీవ్రమైన దుఃఖానికి, పశ్చాత్తాపానికి మరియు ప్రాపంచిక సుఖాలను త్యజించడానికి ప్రతీక (Source: The International Standard Bible Encyclopedia – ISBE). అలాగే, తలమీద ధూళి (Ashes) పోసుకోవడం అనేది మనిషి తన మట్టి స్వభావాన్ని అనగా దేవుని ముందు తన అస్తిత్వపు శూన్యతను మరియు పాపపు అసహ్యతను బహిరంగంగా ఒప్పుకోవడాన్ని సూచిస్తుంది. తనకంటూ ఎలాంటి వ్యక్తిగత పాపం లేకపోయినా, పవిత్రమైన జీవితం జీవిస్తున్నప్పటికీ, దానియేలు తనను తాను తన ఇశ్రాయేలు జాతితో సమం చేసుకుని, వారి పాపాలను తన పాపాలుగా ఎంచుకుని (“మేము పాపము చేసితిమి”) మహా భీకరుడైన దేవుని యెదుట కన్నీటితో వేడుకున్నాడు. ఇదొక అత్యున్నతమైన ప్రాయశ్చిత్త మధ్యవర్తిత్వ (Intercessory) ఉపవాసానికి సజీవ సాక్ష్యం.
పాత నిబంధనలోని ఈ గొప్ప విజ్ఞాపన ప్రార్థన, నూతన నిబంధన వాస్తవికతకు (New Testament Reality) ఒక అద్భుతమైన ఛాయగా (Typology) నిలుస్తుంది. దానియేలు ఏవిధంగానైతే పాపము చేయనివాడై ఉండి కూడా తన ప్రజల పాపముల నిమిత్తం తనను తాను తగ్గించుకొని, ఉపవాసముండి దేవుని యెదుట వేడుకున్నాడో, అదే విధముగా ఏ పాపము ఎరుగని ఏసుక్రీస్తు మానవాళి పాపభారాన్ని తనపై మోసుకుని (2 కొరింథీయులకు 5:21) మన పక్షాన ప్రధాన యాజకుడిగా నిలిచాడు. గెత్సెమనే తోటలో క్రీస్తు పడిన ప్రాణవేదన, సిలువలో ఆయన కార్చిన రక్తం, దానియేలు వేసుకున్న గోనెబట్టకు మరియు ధూళికి సంపూర్ణ నెరవేర్పుగా మారాయి (Source: Matthew Henry’s Commentary). వాగ్దానాలను నిలబెట్టుకునే నమ్మకమైన దేవుని కనికరాన్ని ఆశ్రయించడం ద్వారానే విమోచన సాధ్యమని పాత నిబంధన భక్తులు గ్రహించారు, ఆ విమోచనను క్రీస్తు తన నిబంధన రక్తము ద్వారా నూతన నిబంధనలో శాశ్వతంగా స్థిరపరిచాడు.
నేటి ఆధునిక సంఘానికి మరియు ప్రసంగీకులకు ఈ వాక్యభాగం ఒక పదునైన ఆత్మీయ పాఠాన్ని అందిస్తుంది. ఉపవాసం అనగా కేవలం ఒక పూట భోజనం మానేసి శరీరానికి విశ్రాంతినివ్వడం కాదు; అది దేవుని వాక్య వాగ్దానాలను పట్టుకుని, దేవుని హృదయాన్ని వెదికే ఒక ఉగ్రమైన ఆత్మీయ పోరాటం. మనం జీవిస్తున్న సమాజపు పాపాలను చూచి విలపించడానికి, సంఘం లోకానుసారంగా మారుతున్న తీరును బట్టి పశ్చాత్తాపపడటానికి, మన స్వంత పాపాలను అణుకువతో ఒప్పుకోవడానికి ఉపవాసం ఒక సాధనంగా మారాలి. వాక్యం చదవకుండా, పశ్చాత్తాప ప్రార్థన చేయకుండా ఉండే ఉపవాసం దేవుని దృష్టికి అంగీకారం కాదు. దేవుని వాగ్దానం ఇక్కడే ఉంది కదా అని నిర్లక్ష్యంగా కూర్చోకుండా, ఆ వాగ్దాన నెరవేర్పు కోసం అహాన్ని చంపుకుని (గోనెబట్ట, ధూళికి సాదృశ్యంగా), మోకాళ్ళ మీద నిలబడి ఆకాశాన్ని తెరిచే ప్రార్థనా యోధులను నేటి సంఘం అత్యవసరంగా కోరుకుంటోందని దానియేలు చరిత్ర మనకు స్పష్టం చేస్తోంది.
4. దేవుని వాక్యమును చదువుచు ఉపవాసము ఉండవలెను.
(నెహెమ్యా) 9:1,2,3
1.ఈ నెల యిరువది నాలుగవ దినమందు ఇశ్రాయేలీ యులు ఉపవాసముండి గోనెపట్టలు కట్టుకొని తలమీద ధూళి పోసికొని కూడి వచ్చిరి.
2.ఇశ్రాయేలీయులు అన్య జనులందరిలోనుండి ప్రత్యేకింపబడిన వారై నిలువబడి,తమ పాపములను తమ పితరుల పాపములను ఒప్పుకొనిరి.
3.మరియు వారు ఒక జాముసేపు తామున్న చోటనే నిలువ బడి, తమ దేవుడైన యెహోవా ధర్మశాస్త్రగ్రంథమును చదువుచు వచ్చిరి,ఒక జాముసేపు తమ పాపములను ఒప్పు కొనుచు దేవుడైన యెహోవాకు నమస్కారము చేయుచు వచ్చిరి.
పాయింట్ వివరణ:
బాబిలోను చెర నుండి తిరిగి వచ్చిన యూదుల చరిత్రలో నెహెమ్యా 9వ అధ్యాయం ఒక ఆత్మీయ పునరుజ్జీవనానికి (Spiritual Revival) సజీవ సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది. భౌతికంగా యెరూషలేము ప్రాకారాలను తిరిగి కట్టిన నెహెమ్యా, ఇశ్రాయేలీయుల ఆత్మీయ ప్రాకారాలు దారుణంగా కూలిపోవడం గమనించాడు. అన్యజనులతో వివాహ సంబంధాలు కలుపుకుని, దేవుని నిబంధనను మర్చిపోయి ఇశ్రాయేలు జాతి తమ ప్రత్యేకతను కోల్పోయిన భయంకరమైన ఆత్మీయ సంక్షోభం (Spiritual crisis) ఆ కాలంలో నెలకొంది. ఏడవ నెల (తిష్రి) ఇరువది నాల్గవ దినమున, అనగా పర్ణశాలల పండుగ అత్యంత వైభవంగా ముగిసిన కేవలం రెండు రోజులకే, ప్రజలందరూ ఏకగ్రీవంగా ఉపవాసముండి కూడివచ్చారు. ప్రముఖ పాత నిబంధన పండితులు కీల్ మరియు డెలిట్జ్ (Source: Keil and Delitzsch Commentary on the Old Testament) ఈ చారిత్రక ఘట్టాన్ని వివరిస్తూ, “పర్ణశాలల పండుగ తెచ్చిన సంతోషం, దేవుని ధర్మశాస్త్ర వెలుగులో తమ పాపపు స్థితిని చూసుకున్నప్పుడు తీవ్రమైన దుఃఖంగా, పశ్చాత్తాపంగా రూపాంతరం చెందింది” అని స్పష్టం చేశారు. అన్యజనుల నుండి తమను తాము వేరుచేసుకుని, గోనెబట్టలు కట్టుకొని, తలల మీద ధూళి పోసుకుని ఉపవాసం ఉండటం అనేది, ఇశ్రాయేలీయులు దేవునితో తమ నిబంధనను పునరుద్ధరించుకోవడానికి చేసిన అత్యంత తీవ్రమైన ఆత్మీయ తీర్మానానికి నిదర్శనం.
ఈ లేఖన భాగంలో అత్యంత ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే, ఉపవాస సమయంలో వారు కేవలం మౌనంగా కూర్చోలేదు లేదా ఆకలిని అణచుకుంటూ సమయం గడపలేదు; పగటి పూటలో ఒక జాముసేపు (సుమారు మూడు గంటల పాటు) నిలువబడి దేవుని వాక్యాన్ని చదివారు, మరొక జాముసేపు తమ పాపములను ఒప్పుకుంటూ ఆరాధించారు. ప్రాచీన యూదా రబ్బీల సంప్రదాయం ప్రకారం నిర్మించబడిన ‘మహా సభ’ (Source: The Great Assembly – Knesset HaGedolah, Talmudic records) కాలంలో, బహిరంగంగా ధర్మశాస్త్రాన్ని చదవడం అనేది జాతి మొత్తాన్ని దేవుని న్యాయపీఠం ముందు నిలబెట్టే ఒక గంభీరమైన ప్రక్రియగా పరిగణించబడేది. ఉపవాసం అనేది భౌతిక శరీరాన్ని ఖాళీ చేసే ప్రక్రియ అయితే, దేవుని వాక్య పఠనం అనేది ఆ ఖాళీ అయిన హృదయాన్ని దైవిక సత్యంతో నింపే ప్రక్రియ. ప్రఖ్యాత దైవశాస్త్రవేత్త మాథ్యూ హెన్రీ (Source: Matthew Henry’s Commentary) ఈ ఘట్టాన్ని విశ్లేషిస్తూ, “వాక్యం చదవకుండా చేసే ప్రార్థన గుడ్డిది, ప్రార్థన లేకుండా వాక్యం చదవడం నిర్జీవమైనది” అని వ్యాఖ్యానించారు. వాక్యం చదివినప్పుడు అది వారి పితరుల పాపాలను, తమ ప్రస్తుత భ్రష్టత్వాన్ని ఒక అద్దంలా చూపించింది; ఆ సత్య దర్శనానికి ద్రావకమైన ప్రతిస్పందనగానే వారు కన్నీటితో పాపపు ఒప్పుకోలు చేశారు.
పాత నిబంధనలోని ఈ ధర్మశాస్త్ర పఠనం మరియు పశ్చాత్తాపపు ఉపవాసం, నూతన నిబంధన వాస్తవికతకు (New Testament Reality) అద్భుతమైన ఛాయగా (Type) అమరింది. నెహెమ్యా కాలంలో వ్రాయబడిన వాక్యం (Written Word) వారి హృదయాలను ఛేదించి పశ్చాత్తాపం వైపు నడిపిస్తే, నూతన నిబంధనలో సజీవ వాక్యమైన యేసుక్రీస్తు (The Living Word), మరియు పరిశుద్ధాత్మ ద్వారా వెల్లడి చేయబడిన దేవుని వాక్యం రెండంచులుగల ఖడ్గము వలె విశ్వాసి హృదయాంతరంగాలను, ఆత్మను, ప్రాణమును విభజించి పాపాన్ని వెలికితీస్తుంది (హెబ్రీయులకు 4:12). ఇశ్రాయేలీయులు భౌతికంగా అన్యజనుల నుండి ప్రత్యేకించబడి (Separation from foreigners) దేవునికి ప్రతిష్ఠించుకోవడం అనేది, క్రీస్తు రక్తం ద్వారా విమోచించబడిన నూతన నిబంధన సంఘం, లోకానుసారమైన పద్ధతుల నుండి, అపవిత్రత నుండి తమను తాము వేరుచేసుకుని పరిశుద్ధులుగా జీవించాలన్న దైవిక పిలుపుకు (2 కొరింథీయులకు 6:17) స్పష్టమైన ప్రతిరూపం. దేవుని వాక్యమే మనలోని చీకటిని బహిర్గతం చేసి, క్రీస్తు సిలువ వైపుకు మనల్ని నడిపించే ఏకైక దీపం.
నేటి ఆధునిక సంఘానికి, ప్రత్యేకించి సంఘ కాపరులకు ఈ నెహెమ్యా గ్రంథపు సంఘటన ఒక గంభీరమైన హెచ్చరికను, మార్గదర్శకత్వాన్ని ఇస్తుంది. నేడు అనేక చోట్ల ఉపవాస కూడికలు కేవలం శారీరక రోగాల స్వస్థత కొరకు లేదా భౌతిక ఆశీర్వాదాల కొరకు దేవునితో చేసే వ్యాపార ఒప్పందాలుగానో, ఉద్వేగభరితమైన కార్యక్రమాలుగానో మారిపోతున్నాయి. కానీ నిజమైన బైబిల్ ఆధారిత ఉపవాసం దేవుని వాక్య పఠనంతో విడదీయరాని రీతిలో పెనవేసుకుని ఉండాలి. వాక్య పఠనం, వాక్య ధ్యానం లేని ఉపవాసం దేవుని దృష్టిలో కేవలం ఒక నిరాహార దీక్షగా మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. దేవుని వాక్యాన్ని లోతుగా చదవడం, ఆ చదివిన వాక్యం వెలుగులో వ్యక్తిగత మరియు సంఘ పాపాలను విరిగి నలిగిన హృదయంతో ఒప్పుకోవడం నేటి ప్రార్థనా జీవితాల్లో అత్యవసరంగా పునరుద్ధరించబడాలి. విశ్వాసులు దేవుని వాక్యానికి బేషరతుగా లోబడి, తమ జీవితాల్లోని “అన్య” లక్షణాలను (లోక సంబంధమైన వ్యసనాలను, రాజీ పడే స్వభావాన్ని) విడిచిపెట్టి, కన్నీటితో దేవుని పాదాల వద్ద సాగిలపడినప్పుడే, సంఘంలో నిజమైన ఆత్మీయ పునరుజ్జీవనం దేదీప్యమానంగా రగులుకుంటుందని ఈ చారిత్రక సత్యం మనకు సవాలు చేస్తోంది.
5. రహస్యముగా ఉపవాసము ఉండవలెను.
(మత్తయి సువార్త) 6:17,18
17.ఉపవాసము చేయుచున్నట్టు మనుష్యులకు కనబడవలెనని కాక, రహస్యమందున్న నీ తండ్రికే కనబడవలెనని, నీవు ఉపవాసము చేయునప్పుడు నీ తల అంటుకొని, నీ ముఖము కడుగుకొనుము.
6:17-18 ఏ రకం ఉపవాసానికైనా దేవుడు ఫలితం ఇవ్వడు గానీ సరైన ఉద్దేశంతో చేసినదానికే ఇస్తాడు. నిజమైన ఉపవాసం శిష్యునికి దేవునితో ఉన్న రహస్య సంబంధాలతో ముడిపడి ఉంటుంది. ఏం జరుగుతున్నదీ ఇతరులకు కనీసం ఊహించడానికైనా సాధ్యం కాకుండా ఉండాలి.
18.అప్పుడు రహస్యమందు చూచుచున్న నీ తండ్రి నీకు ప్రతిఫలమిచ్చును.
పాయింట్ వివరణ:
క్రీస్తు కొండమీది ప్రసంగంలో వెలువడిన మత్తయి సువార్త 6:17-18 వాక్యభాగాలు, మొదటి శతాబ్దపు మతపరమైన వేషధారణపై కొట్టిన ఒక దైవిక పిడుగు లాంటివి. క్రైస్తవ ఆత్మీయ జీవితంలో “ఉపవాసము” అనేది ఇతరుల ప్రశంసల కొరకు చేసే ఆత్మీయ ప్రదర్శన (Spiritual performance) కాదని, అది సృష్టికర్తకు మరియు విశ్వాసికి మధ్య నిశ్శబ్దంగా జరిగే ఒక పవిత్రమైన అంతరంగిక ఒప్పందమని ఈ లేఖనాలు అత్యంత స్పష్టంగా నిర్దేశిస్తున్నాయి. నాటి యూదా సమాజంలో ఆత్మీయత అనేది బహిరంగ వీధుల్లో ప్రదర్శించబడే ఒక నాటకంగా మారిపోయిన ఘోరమైన ఆత్మీయ సంక్షోభం (Spiritual crisis) నెలకొంది. ఈ ఉద్రిక్తతను పటాపంచలు చేస్తూ, యేసుక్రీస్తు నూతన నిబంధన ఆత్మీయతకు ఒక ప్రాథమిక సూత్రాన్ని ఇక్కడ బోధించారు: నిజమైన భక్తికి కొలమానం మనుషుల చప్పట్లు కాదు, దేవుని రహస్య వీక్షణమే.
యేసుక్రీస్తు ఈ మాటలు చెప్పిన నాటి చారిత్రక, సాంస్కృతిక నేపథ్యాన్ని పరిశీలిస్తే, ఈ బోధ వెనుక ఉన్న తీవ్రత మనకు స్పష్టమవుతుంది. ఆ కాలంలో పరిసయ్యులు మరియు మత నాయకులు వారంలో రెండు రోజులు అనగా సోమ, గురువారాలు క్రమం తప్పకుండా ఉపవాసం ఉండేవారని తొలి శతాబ్దపు క్రైస్తవ గ్రంథమైన ‘డిడాఖే’ మరియు ప్రముఖ యూదా-క్రైస్తవ చరిత్రకారుడు ఆల్ఫ్రెడ్ ఎడెర్షీమ్ (Source: Didache 8:1; Alfred Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah) తమ పరిశోధనల్లో నిర్ధారించారు. విశేషమేమిటంటే, ఈ రెండు రోజులే స్థానిక సంతలు (Markets) జరిగే దినాలు, అలాగే సినగోగుల్లో బహిరంగంగా న్యాయవిచారణలు, వాక్య పఠనాలు జరిగే దినాలు. అనగా తాము ఉపవాసం ఉన్నామని ఎక్కువ మందికి కనబడాలన్న ఉద్దేశ్యంతోనే వారు ఆ రోజులను ఎంచుకునేవారు. అంతేకాక, ప్రాచీన యూదా మౌఖిక చట్టాలైన ‘మిష్నా’ ప్రకారం, ఉపవాస దినాల్లో వారు స్నానం చేయకుండా, తల దువ్వుకోకుండా, కావాలనే ముఖంపై బూడిద రాసుకుని వికారంగా వీధుల్లో తిరిగేవారు (Source: Mishnah Ta’anit 1:4-6). గ్రీకు భాషలో వీరినే యేసు “హుపోక్రిటెస్” (Hypokrites) అనగా ‘వేదికపై నాటకమాడే వేషధారులు’ అని సంబోధించారు. మనుషుల మెప్పు అనే తాత్కాలిక బహుమానాన్ని వారు అప్పటికప్పుడే పొందుకున్నారు గనుక, పరలోకంలో వారికి ఇక ఎలాంటి ప్రతిఫలం ఉండదని క్రీస్తు ఇక్కడ ఖండితంగా తీర్పుతీర్చారు.
పాత నిబంధన ఛాయల నుండి నూతన నిబంధన సత్యంలోకి ఈ అంశాన్ని విశ్లేషిస్తే ఒక అద్భుతమైన దైవశాస్త్ర పునాది (Theological Foundation) బయటపడుతుంది. పాత నిబంధనలో ప్రాయశ్చిత్త దినము (Yom Kippur), లేదా జాతీయ విపత్తుల సమయంలో చేసే ఉపవాసాలు బహిరంగంగా అందరూ కలిసి చేసేవిగా ఉండేవి. అయితే, ప్రవక్తయైన యెషయా కాలానికే ఇశ్రాయేలీయుల ఉపవాసం కేవలం ఒక బాహ్య ఆచారంగా మారిపోయింది. “ఇట్టి ఉపవాసము నేను కోరుకున్నది కాదని” యెషయా 58వ అధ్యాయంలో దేవుడు కఠినంగా హెచ్చరించాడు. ఆ పాత నిబంధన ప్రవచనాలకు సంపూర్ణ నెరవేర్పుగా వచ్చిన యేసుక్రీస్తు, నూతన నిబంధనలో వ్యక్తిగత ఉపవాసాన్ని ఒక వ్యవస్థాగతమైన ఆచారం (Institutional ritual) స్థాయి నుండి, హృదయాంతరంగపు వ్యక్తిగత సంబంధం (Intimate personal relationship) స్థాయికి హెచ్చించాడు. నూతన నిబంధన విశ్వాసి దేవుని ఆలయమై ఉన్నాడు గనుక, నిజమైన ఆరాధన అనేది బాహ్య ప్రాకారాలలో కాక, హృదయమనే రహస్య అతి పరిశుద్ధ స్థలములో జరగాలి. అందుకే “నీ తల అంటుకొని, నీ ముఖము కడుగుకొనుము” అని యేసు ఆజ్ఞాపించారు; అనగా ఉపవాసం అనేది దేవునితో ఆనందించే ఒక నిశ్శబ్ద ఆధ్యాత్మిక విందు (Spiritual feast) లాంటిదే కానీ, మనుషుల సానుభూతిని కూడగట్టుకునే అలంకార రహితమైన మరణ క్రియ కాదు (Source: D.A. Carson, Jesus’ Sermon on the Mount).
నేటి ఆధునిక సంఘ కాపరులు తమ ప్రసంగాల ద్వారా విశ్వాసులను మేల్కొల్పడానికి ఈ లేఖనభాగం ఒక పదునైన ఖడ్గం లాంటిది. నేటి కాలంలో సోషల్ మీడియా పుణ్యమా అని, మన ఆత్మీయ సాధనలను, ఎన్ని రోజులు ఉపవాసం ఉన్నామనే లెక్కలను ప్రపంచానికి చాటిచెప్పే ఆధునిక “పరిసయ్యత్వం” సంఘంలో విపరీతంగా పెరిగిపోయింది. ఒక వ్యక్తి చేసే ఉపవాసం గురించి అతని చుట్టుపక్కల వారికి ఏమాత్రం పసిగట్టడానికి వీలులేని రీతిలో ఎప్పటిలాగే సంతోషంగా ముఖం కడుక్కుని, తలదువ్వుకుని సాధారణ జీవితం గడుపుతూ, అంతరంగంలో దేవునితో మాత్రమే తన ఆకలిని పంచుకోవడం నిజమైన శిష్యుని లక్షణం. ఏ మానవుని కన్ను చొరబడలేని ఏకాంతంలో, రహస్యమందు చూచుచున్న తండ్రితో గడిపే ప్రతి క్షణాన్ని పరలోకం రికార్డు చేస్తుందని, దానికి తగిన సమయంలో దేవుడే బాహాటంగా ప్రతిఫలమిస్తాడని ఈ వచనాలు మనకు గొప్ప నిరీక్షణను ఇస్తున్నాయి. నిజమైన ఉపవాసానికి ప్రేక్షకులు లోకం కాదు, కేవలం పరలోకం మాత్రమే అన్నది ప్రతి విశ్వాసి తన హృదయ పలకపై ముద్రించుకోవలసిన గంభీరమైన సత్యం.
6. పాపపు ఒప్పుకోలుతో ఉపవాసము ఉండవలెను.
(నెహెమ్యా) 9:1,2,3
1.ఈ నెల యిరువది నాలుగవ దినమందు ఇశ్రాయేలీ యులు ఉపవాసముండి గోనెపట్టలు కట్టుకొని తలమీద ధూళి పోసికొని కూడి వచ్చిరి.
2.ఇశ్రాయేలీయులు అన్య జనులందరిలోనుండి ప్రత్యేకింపబడిన వారై నిలువబడి,తమ పాపములను తమ పితరుల పాపములను ఒప్పుకొనిరి.
3.మరియు వారు ఒక జాముసేపు తామున్న చోటనే నిలువ బడి, తమ దేవుడైన యెహోవా ధర్మశాస్త్రగ్రంథమును చదువుచు వచ్చిరి,ఒక జాముసేపు తమ పాపములను ఒప్పు కొనుచు దేవుడైన యెహోవాకు నమస్కారము చేయుచు వచ్చిరి.
పాయింట్ వివరణ:
క్రైస్తవ ఆత్మీయ ప్రయాణంలో ‘ఉపవాసము’ మరియు ‘పాపపు ఒప్పుకోలు’ అనేవి ఒకే నాణేనికి ఉన్న రెండు ముఖాల లాంటివి. నెహెమ్యా గ్రంథము 9:1-3 లేఖన భాగాలను పరిశీలిస్తే, భౌతికంగా యెరూషలేము ప్రాకారాల నిర్మాణం పూర్తయిన తర్వాత, ఇశ్రాయేలీయుల ఆత్మీయ ప్రాకారాలను తిరిగి నిర్మించడానికి జరిగిన ఒక చారిత్రాత్మక పశ్చాత్తాపపు ఘట్టం మనకు కనబడుతుంది. ఇక్కడ ఒక తీవ్రమైన ఆత్మీయ సంక్షోభం (Spiritual Crisis) దాగి ఉంది. భౌతిక రక్షణ కొరకు గోడలు కట్టబడ్డాయి కానీ, ప్రజల హృదయాలు మాత్రం అన్యజనుల విగ్రహారాధనతో, పాపముతో నిండిపోయి దేవుని నిబంధనకు దూరంగా ఉన్నాయి. ఏడవ నెల (తిష్రి నెల) లో జరిగిన పర్ణశాలల పండుగ (Feast of Tabernacles) తెచ్చిన మహా ఆనందం ముగిసిన వెంటనే, ఇరవై నాలుగవ దినమున ప్రజలందరూ అకస్మాత్తుగా గోనెబట్టలు కట్టుకుని, తల మీద ధూళి పోసుకుని కన్నీటితో కూడివచ్చారు. ప్రముఖ పాత నిబంధన పండితులు ఎఫ్. చార్లెస్ ఫెన్షమ్ (Source: F. Charles Fensham, The New International Commentary on the Old Testament – NICOT) ఈ సందర్భాన్ని వివరిస్తూ, “పండుగ యొక్క సంతోషం ముగిసిన తర్వాత, దేవుని వాక్య వెలుగులో తమ పాపపు స్థితిని చూసుకున్న ఇశ్రాయేలీయులు, విలాపంతో కూడిన జాతీయ పశ్చాత్తాపానికి (National Repentance) తెరతీశారు” అని స్పష్టం చేశారు. దేవుని వాక్యం వారి హృదయాలను ఛేదించినప్పుడు, ఉపవాసం అనేది కేవలం ఆకలిని చంపుకునే ప్రక్రియగా కాక, తమ పాపాలను అసహ్యించుకునే ఆత్మీయ విలాపంగా రూపాంతరం చెందింది.
ఈ ఉపవాస క్రమంలో ఇశ్రాయేలీయులు చేసిన “పాపపు ఒప్పుకోలు” (Confession of sins) అత్యంత లోతైన దైవశాస్త్ర అర్థాన్ని కలిగి ఉంది. వారు అన్యజనులందరిలో నుండి ప్రత్యేకింపబడి, తమ పాపాలను మాత్రమే కాక “తమ పితరుల పాపములను” కూడా ఒప్పుకున్నారు. ప్రాచీన తూర్పు దేశాల (Ancient Near East) సంస్కృతిలో మరియు దేవుని నిబంధనలో పితరుల పాపాలు వారి సంతతిపై ఎలా ప్రభావం చూపుతాయో వారు గ్రహించారు. ప్రఖ్యాత బైబిల్ వ్యాఖ్యాత డెరెక్ కిడ్నర్ (Source: Derek Kidner, Tyndale Old Testament Commentaries) దీనిని విశ్లేషిస్తూ, “తమ పితరుల పాపాలను ఒప్పుకోవడం ద్వారా, వారు తమ జాతి యొక్క సమష్టి అపరాధాన్ని (Corporate guilt) దేవుని ముందు అంగీకరిస్తూ, గతకాలపు పాపపు చరిత్రను తమ తరంతో త్రెంచివేసుకోవడానికి కఠినమైన ఆత్మీయ తీర్మానం చేసుకున్నారు” అని వ్యాఖ్యానించారు. అన్యజనుల నుండి వేరుచేయబడటం అనగా, కేవలం భౌతికమైన దూరం పాటించడం కాదు, దేవుని నిబంధనకు విరుద్ధమైన ప్రతి లోకానుసారమైన అలవాటును, బంధాన్ని తెంచుకోవడం. ఒక వ్యక్తి తనలో ఉన్న పాపాన్ని దాచిపెట్టి ఎన్ని రోజులు అన్నపానాలు మానినప్పటికీ దేవుడు దానిని అంగీకరించడు; విరిగి నలిగిన హృదయంతో వేసే పశ్చాత్తాపపు కన్నీటి చుక్కే దేవుని సన్నిధిలో నిజమైన ఉపవాస నైవేద్యం అని ఈ చరిత్ర మనకు నిర్ద్వంద్వంగా బోధిస్తోంది.
పాత నిబంధనలోని ఈ సమష్టి పాపపు ఒప్పుకోలు, నూతన నిబంధన వాస్తవికతకు (New Testament Reality) ఒక అద్భుతమైన ఛాయగా (Old Testament Type) నిలుస్తుంది. ఇశ్రాయేలీయులు తమ పితరుల ద్వారా వారసత్వంగా వచ్చిన పాపాన్ని బట్టి ఎలాగైతే దేవుని ఉగ్రతను ఎదుర్కొన్నారో, అదే విధంగా ఆదాము ద్వారా సమస్త మానవాళిలోకి పాపము మరియు మరణము ప్రవేశించాయని అపొస్తలుడైన పౌలు రోమీయులకు వ్రాసిన పత్రికలో (రోమా 5:12) విశదీకరించారు. పాత నిబంధనలో వారు తమ పాపాలకు ప్రాయశ్చిత్తంగా జంతు బలుల మీద, ధర్మశాస్త్ర పఠనం మీద ఆధారపడి దేవుని కనికరం కొరకు విలపిస్తూ ఉపవాసం ఉన్నారు. కానీ నూతన నిబంధనలో, మానవాళి యొక్క ఈ సమష్టి పాపభారాన్ని (Corporate sin) పరిహరించడానికి రెండవ ఆదాము అయిన యేసుక్రీస్తు తన సొంత శరీరాన్ని సిలువపై బలిగా అర్పించాడు. 1 యోహాను 1:9 ప్రకారం “మన పాపములను మనం ఒప్పుకొనిన యెడల, ఆయన నమ్మదగినవాడును నీతిమంతుడును గనుక ఆయన మన పాపములను క్షమించి సమస్త దుర్నీతినుండి మనలను పవిత్రులనుగా చేయును.” ఇశ్రాయేలీయులు పగటిపూట ఒక జాముసేపు (మూడు గంటలు) వాక్యం చదివి, మరో జాముసేపు పాపాలు ఒప్పుకున్నట్లే, నూతన నిబంధన సంఘం కూడా దేవుని వాక్యం ద్వారా పరిశుద్ధాత్మ కలుగజేసే పాపపు ఒప్పింపుకు (Conviction of the Holy Spirit) లోబడి, క్రీస్తు రక్తంలో కడుగబడాలి. అన్యజనుల నుండి వారు ప్రత్యేకింపబడటం అనేది, నేటి సంఘం ఈ లోక మాలిన్యము అంటకుండా తమను తాము పరిశుద్ధపరచుకోవాలన్న (2 కొరింథీయులకు 6:17) దైవిక పిలుపుకు ప్రత్యక్ష నిదర్శనం.
నేటి ఆధునిక సంఘ కాపరులు తమ ప్రసంగాల ద్వారా సంఘాన్ని మేల్కొల్పడానికి ఈ లేఖన భాగం అత్యంత శక్తివంతమైన సాధనం. నేడు ఉపవాస ప్రార్థనలు అనేవి కేవలం దేవుని నుండి ఆర్థిక ఆశీర్వాదాలు, ఉద్యోగాలు లేదా భౌతిక అవసరాలు పొందుకోవడానికి చేసే షరతులతో కూడిన ఒప్పందాలుగా మారిపోతున్నాయి. కానీ నిజమైన ఉపవాసానికి పునాది “పాపపు ఒప్పుకోలు.” దేవుని వాక్యాన్ని చదివినప్పుడు అది మనలోని దైవభక్తి లేని జీవితాన్ని, అహంకారాన్ని, దాగి ఉన్న పాపాలను బహిర్గతం చేయాలి. వాక్య పఠనం ద్వారా దేవుని పరిశుద్ధతను చూసినప్పుడు, ఒక వ్యక్తి తనకు తానుగా తన పాపపు స్థితిని బట్టి విలపిస్తూ సాగిలపడతాడు. ప్రముఖ దైవశాస్త్రవేత్త జాన్ క్యాల్విన్ (Source: John Calvin’s Institutes of the Christian Religion) అన్నట్లుగా, “ఉపవాసం అనేది దేవుని కోపాన్ని శాంతింపజేసే పుణ్యకార్యం కాదు; అది మన పాపాలను బట్టి మనల్ని మనం శిక్షించుకుంటూ, దేవుని కనికరం కోసం మన హృదయాలను సిద్ధపరచుకునే సాధనం.” కాబట్టి, పాపపు ఒప్పుకోలు లేని ఉపవాసం దేవుని దృష్టికి కేవలం కడుపు మాడ్చుకోవడమే అవుతుంది. హృదయాన్ని చీల్చుకుని, కన్నీటితో పాపాలను ఒప్పుకుంటూ దేవుని పాదాలను ఆశ్రయించిన నాడు మాత్రమే సంఘంలో నిజమైన ఆత్మీయ పునరుజ్జీవనం దేదీప్యమానంగా వెలుగుతుంది అన్నది ఈ నెహెమ్యా గ్రంథపు ఘట్టం మనకు ముక్తకంఠంతో చాటిచెబుతోంది.
7. మనఃపూర్వకముగా దేవునివైపు తిరుగుటకు ఉపవాసముండి ప్రార్థించవలెను (మారుమనస్సుతో)
(యోవేలు) 2:12
12.ఇప్పుడైనను మీరు ఉపవాసముండి కన్నీరు విడుచుచు దుఃఖించుచు మనఃపూర్వకముగా తిరిగి నాయొద్దకు రండి. ఇదే యెహోవా వాక్కు
2:12 A ద్వితీ 4:29-30; 1 సమూ 7:3, 6; 2 దిన 7:13-14; 20:3-4; యెషయా 55:6-7; యిర్మీయా 4:1; 29:12-13; విలాప 3:40-41; హోషేయ 6:1; 12:6; యోనా 3:5-8; జెకర్యా 1:3-4; 7:3; అపొ కా 26:20; యాకోబు 4:8-9; B న్యాయాధి 20:26; 1 రాజులు 8:47-49; 2 దిన 6:38-39; నెహెమ్యా 9:1-2; యెషయా 22:12; హోషేయ 14:1; C జెకర్యా 7:5; 12:10-14
పాయింట్ వివరణ:
యోవేలు గ్రంథం రెండవ అధ్యాయం బైబిల్ గ్రంథంలోనే అత్యంత భయంకరమైన మరియు ఉద్రిక్తతతో (Tension) కూడిన ప్రవచన భాగాన్ని మన కళ్ళకు కడుతుంది. ప్రాచీన యూదా దేశంపై దండెత్తిన మిడతల దండు, వారి వ్యవసాయ ఆధారిత ఆర్థిక వ్యవస్థను సమూలంగా నాశనం చేసింది. ఇది కేవలం ఒక ప్రకృతి వైపరీత్యం కాదు; ఇది అతి త్వరలో రానైయున్న “యెహోవా భయంకరమైన దినమునకు” (The Day of the Lord) అనగా దేవుని తీర్పుకు ఒక భయానకమైన పీఠిక. ఇశ్రాయేలీయులు దేవాలయంలో బలులు అర్పిస్తూ, బాహ్య ఆచారాలను కచ్చితంగా పాటిస్తున్నప్పటికీ, వారి హృదయాలు మాత్రం దేవునికి బహు దూరంగా జరిగిపోయిన భయంకరమైన ఆత్మీయ సంక్షోభం (Spiritual crisis) ఆ సమాజంలో నెలకొంది. జాతీయ స్థాయి సర్వనాశనం ముంగిట నిలబడి ఉన్న ఆ క్షణంలో, “ఇప్పుడైనను… ఉపవాసముండి కన్నీరు విడుచుచు దుఃఖించుచు మనఃపూర్వకముగా తిరిగి నాయొద్దకు రండి” (యోవేలు 2:12) అని దేవుడు ఇస్తున్న పిలుపు, ఆసన్నమైన తీర్పును మించి ప్రవహిస్తున్న ఆయన అపారమైన కృపకు సజీవ సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది.
ప్రాచీన తూర్పు దేశాల (Ancient Near Eastern) మతపరమైన సంస్కృతిలో, విపత్తులు వచ్చినప్పుడు లేదా దేవుని ఉగ్రతను శాంతింపజేయాలనుకున్నప్పుడు బాహ్యంగా వస్త్రాలను చించుకుని, బూడిద పోసుకుని, ఉపవాసముండి దుఃఖించడం ఒక సాధారణ మతాచారంగా ఉండేది. అయితే దేవుడు ఇక్కడ ఇశ్రాయేలీయుల నుండి ఆశించింది కేవలం ఆచార సంబంధమైన ఉపవాసాన్ని కాదు. ప్రముఖ బైబిల్ వ్యాఖ్యాతలు కీల్ మరియు డెలిట్జ్ (Source: Keil and Delitzsch, Commentary on the Minor Prophets) ఈ ప్రవచనాన్ని విశ్లేషిస్తూ, “దేవుడు కోరుకునే ఉపవాసం బాహ్యమైన వస్త్రాలను చించుకునే వేషధారణ కాదు; పాపాన్ని బట్టి విచ్ఛిన్నమైన హృదయం (Brokenness of heart) నుండి పుట్టుకొచ్చే నిజమైన అంతరంగిక పశ్చాత్తాపం” అని స్పష్టం చేశారు. ఈ వచనంలో “తిరిగి నాయొద్దకు రండి” అనడానికి హెబ్రీ భాషలో వాడబడిన పదం ‘షూవ్’ (Shuv). దీని అర్థం కేవలం ఏదో తప్పు జరిగిందని మనసులో బాధపడటం కాదు, పాపం వైపు పరుగెత్తుతున్న జీవిత కక్ష్యను (Trajectory) పూర్తిగా 180 డిగ్రీలు దేవుని వైపుకు మళ్లించడం. ఉపవాసం, కన్నీరు, మరియు దుఃఖం అనేవి ఈ సంపూర్ణ మారుమనస్సుకు (Radical repentance) కనిపించే బాహ్య ఆనవాళ్లుగా ఉండాలని దైవగ్రంథం కచ్చితంగా నిర్దేశిస్తోంది.
పాత నిబంధనలోని ఈ యోవేలు ప్రవచనం, నూతన నిబంధన వాస్తవికతకు (New Testament Reality) మరియు సువార్త మర్మానికి అద్భుతమైన పునాదిని వేస్తుంది. యోవేలు కాలంలో మిడతల దండు రూపంలో వచ్చిన దేవుని తీర్పును తప్పించుకోవడానికి ఇశ్రాయేలీయులు కన్నీటితో దేవుని వైపు తిరగాల్సి వచ్చింది. అయితే నూతన నిబంధనలో, పాపమును బట్టి సమస్త మానవాళి ఎదుర్కోబోయే నిత్య తీర్పును తప్పించడానికి దేవుని కుమారుడైన యేసుక్రీస్తు సిలువలో ఆ ఉగ్రతను తన సొంత శరీరంపై మోసాడు. నూతన నిబంధన ఆత్మీయతలో ‘మారుమనస్సు’ అనగా గ్రీకు భాషలో ‘మెటానోయా’ (Metanoia). అనగా లోకాన్ని విడిచి దేవుని వైపుకు సంపూర్ణంగా మనస్సును మార్చుకోవడం. ప్రముఖ సంస్కర్త మరియు దైవశాస్త్రవేత్త జాన్ క్యాల్విన్ (Source: John Calvin’s Institutes of the Christian Religion) ఉపవాసాన్ని గురించి వివరిస్తూ, “ఉపవాసం అనేది దేవుని నుండి క్షమాపణను కొనుక్కునే సత్క్రియ కాదు; అది దేవుని వైపు తిరిగిన ఒక పాపి తన పాపాన్ని బట్టి అనుభవించే తీవ్రమైన ఆత్మీయ విలాపానికి మరియు హృదయ పరివర్తనకు ఇచ్చే భౌతిక వ్యక్తీకరణ” అని వ్యాఖ్యానించారు. నూతన నిబంధనలో యాకోబు పత్రిక (4:8-9) “దేవుని యొద్దకు రండి… వ్యాకులపడుడి, దుఃఖించుడి, ఏడువుడి” అని ఇస్తున్న దైవిక పిలుపు, ఈ యోవేలు ప్రవచనానికి సంపూర్ణ నూతన నిబంధన ప్రతిరూపంగా నిలుస్తుంది.
నేటి ఆధునిక సంఘానికి మరియు బలిపీఠంపై నిలబడే సంఘ కాపరులకు యోవేలు గ్రంథపు ఈ వాక్యభాగం ఒక గంభీరమైన మేలుకొలుపు. నేటి కాలంలో ఉపవాసం అనేది శరీర బరువు తగ్గే ఒక ప్రక్రియగానో లేదా దేవుని నుండి భౌతిక దీవెనలు రాబట్టుకునే ఒక షరతులతో కూడిన మతపరమైన లావాదేవీగానో (Religious transaction) దిగజారిపోయింది. కానీ అసలైన బైబిల్ ఆధారిత ఉపవాసానికి మూలస్తంభం “సంపూర్ణ మారుమనస్సు”. మన జీవితాల్లో, మన సంఘాల్లో లోకానుసారమైన అలవాట్లు, రాజీపడే స్వభావాలు ఉన్నాయని పరిశుద్ధాత్మ దేవుడు ఒప్పించినప్పుడు, “ఇప్పుడైనను” (Even now) దేవుడు మన కొరకు కృపాద్వారాన్ని తెరిచి ఉంచాడన్న సత్యం మనల్ని కన్నీటి ప్రార్థన వైపు నడిపించాలి. వస్త్రాలను, ముఖాలను అలంకరించుకునే వేషధారణను పక్కనపెట్టి, దేవుని వాక్యమనే ఖడ్గంతో హృదయాలను కోసుకుని, విరిగి నలిగిన మనస్సుతో దేవుని వైపు సంపూర్ణంగా తిరిగిన రోజే సంఘంలో ఏమాత్రం ఆగిపోని నిజమైన ఆత్మీయ పునరుజ్జీవనం ప్రారంభమవుతుందని ఈ లేఖన భాగం దేవుని ప్రజలకు ప్రగాఢంగా బోధిస్తోంది.
For More Sermons: Click Here
