అంశం: మీరు నమ్మకస్థులేనా!
Telugu Christian Sermon
ఉపోద్ఘాతం:
మొదటి శతాబ్దపు గ్రెకో-రోమన్ సంస్కృతిలో “గృహనిర్వాహకుడు” (గ్రీకు భాషలో ‘Oikonomos’ – ఓయికొనొమొస్) అను పదానికి ఎంతో చారిత్రక మరియు సామాజిక బరువు ఉంది. ఆ కాలంలో ఒక గృహనిర్వాహకుడు అనగా స్వంత ఆస్తి కలిగిన యజమాని కాదు, కానీ యజమాని యొక్క యావదాస్తిని, పొలాలను, మరియు ఇతర దాసులను పరిపాలించడానికి నియమించబడిన ఒక నమ్మకమైన మరియు ఉన్నత స్థాయి దాసుడు [Source: Gordon D. Fee, The First Epistle to the Corinthians, NICNT]. తనకు అప్పగించబడిన ఆస్తిపై అతనికి పూర్తి అధికారం ఉన్నప్పటికీ, దానిపై అతనికి ఎలాంటి యాజమాన్య హక్కులు ఉండవు; అతడు ఎప్పటికైనా తన యజమానికి లెక్క అప్పజెప్పవలసినవాడే. అపొస్తలుడైన పౌలు 1 కొరింథీయులకు 4:2లో “గృహనిర్వాహకులలో ప్రతివాడును నమ్మకమైనవాడై యుండుట అవశ్యము” అని వ్రాసినప్పుడు, ఈ సామాజిక నేపథ్యాన్నే ఒక శక్తివంతమైన ఆత్మీయ ఉపమానంగా మలిచాడు. దేవుని వాక్యమనే అద్భుతమైన మర్మాలను మరియు సంఘమనే అపురూపమైన ఆస్తిని దేవుడు దైవసేవకుల చేతిలో పెట్టినప్పుడు, వారు కేవలం నిర్వాహకులు మాత్రమే తప్ప యజమానులు కారని ఈ పదం స్పష్టం చేస్తుంది.
కొరింథీ సంఘంలో తలెత్తిన తీవ్రమైన నాయకత్వ సంక్షోభం మరియు ఆత్మీయ గర్వం ఈ వాక్యానికి ప్రధాన నేపథ్యంగా నిలుస్తుంది. ఆనాటి కొరింథీయులు గ్రీకు తత్వశాస్త్రం మరియు వక్తృత్వ కళల (Rhetoric) ప్రభావంలో ఉండి, దైవసేవకులను వారి వాక్చాతుర్యాన్ని, లౌకిక జ్ఞానాన్ని బట్టి కొలుస్తూ పౌలు, అపొల్లో, కేఫా వర్గాలుగా విడిపోయారు [Source: Anthony C. Thiselton, The First Epistle to the Corinthians, NIGTC]. నాయకులు అంటే గొప్ప తత్వవేత్తలు లేదా సెలబ్రిటీలు అని వారు భ్రమపడ్డారు. ఈ ప్రమాదకరమైన ఆలోచనా విధానాన్ని ఖండిస్తూ, పౌలు దైవసేవకుల అసలు స్థానాన్ని బట్టబయలు చేశాడు. దేవుని దృష్టిలో ఒక నాయకుడికి లేదా విశ్వాసికి ఉండాల్సిన ప్రాథమిక, ఏకైక అర్హత ప్రతిభ, ప్రఖ్యాతి లేదా ప్రజలను ఆకర్షించే శక్తి కాదు; అది కేవలం తనను నియమించిన యజమాని పట్ల నికార్సైన ‘నమ్మకత్వం’ (Faithfulness) కలిగియుండటమేనని పౌలు ఈ లేఖ ద్వారా గట్టిగా హెచ్చరించాడు.
ఈ నమ్మకత్వం అను భావనకు పాత నిబంధనలో లోతైన వేళ్లు ఉన్నాయి. హిబ్రూ భాషలో నమ్మకత్వాన్ని సూచించే పదం ‘ఎమూనా’ (Emunah), అనగా స్థిరంగా నిలబడటం లేదా అత్యంత విశ్వసనీయత కలిగి జీవించడం [Source: Theological Wordbook of the Old Testament (TWOT)]. దేవుడు మోషే గురించి సాక్ష్యమిస్తూ, “అతడు నా ఇల్లంతటిలో నమ్మకమైనవాడు” అని అన్నాడు (సంఖ్యాకాండము 12:7). ఈ పాత నిబంధన ఛాయ, క్రొత్త నిబంధనలో దేవుని ఇంటిపై నమ్మకమైన కుమారుడిగా ఉన్న యేసుక్రీస్తులో సంపూర్ణంగా నెరవేరింది (హెబ్రీ 3:5-6). ఈ వేదాంత దృక్పథంలో చూసినప్పుడు, ఒక విశ్వాసి లేదా సేవకుడు అబద్ధాల మధ్య సత్యమును బోధించడంలో, ఎవరూ చూడని రహస్య సమయాల్లో పాపానికి దూరంగా పవిత్రంగా జీవించడంలో, తనకు ఇవ్వబడిన తలాంతులను స్వార్థం కోసం కాక దేవుని మహిమ కొరకు వాడటంలో కనబరిచే ఈ నిరంతర స్థిరత్వమే క్రీస్తును పోలి నడుచుకునే నిజమైన నమ్మకత్వం.
ఆదిమ సంఘ చరిత్రలో ఈ నమ్మకత్వానికి అత్యున్నత నిదర్శనంగా స్ముర్న సంఘపు కాపరి మరియు అపొస్తలుడైన యోహాను శిష్యుడైన పోలికార్ప్ (Polycarp) గారి చారిత్రక ఘట్టం నిలుస్తుంది. క్రీ.శ. 155వ సంవత్సరంలో రోమా సామ్రాజ్యం క్రైస్తవులను దారుణంగా హింసిస్తున్న కాలంలో, వృద్ధుడైన పోలికార్ప్‌ను బంధించి సజీవ దహనం చేయడానికి క్రీడాప్రాంగణం (Arena) మధ్యలో నిలబెట్టారు. క్రీస్తును దూషిస్తే ప్రాణభిక్ష పెడతామని అప్పటి రోమా అధికారి (Proconsul) ఆశచూపినప్పుడు, మరణాన్ని కళ్లెదుట చూస్తూ కూడా ఆయన ఈ చారిత్రాత్మకమైన సమాధానం ఇచ్చాడు: “ఎనభై ఆరు సంవత్సరాలుగా నేను ఆయనకు సేవ చేస్తున్నాను, ఆయన నాకు ఏ కీడూ చేయలేదు. నన్ను రక్షించిన నా రాజును నేనెలా దూషించగలను?” [Source: Eusebius of Caesarea, Ecclesiastical History, Book 4, Chapter 15]. పరిస్థితులు అనుకూలించినప్పుడే కాదు, మరణం ఎదురైనా శ్రమల కొలిమిలో వెనక్కి తగ్గని ఈ చారిత్రక వాస్తవం, ఒక గృహనిర్వాహకుడు ప్రాణాలకు తెగించి యజమాని సొత్తును ఎలా కాపాడాలో నేర్పుతుంది.
నేటి ఆధునిక క్రైస్తవ లోకంలో, విజయాలను బట్టి, పరిచర్య విస్తృతిని బట్టి, లేదా సమాజంలో ఉన్న పలుకుబడిని బట్టి వ్యక్తులను అంచనా వేసే లోకసంబంధమైన ధోరణి సంఘాల్లోకి ప్రవేశించింది. కానీ సత్యమేమిటంటే, మహా రాజు తిరిగి వచ్చినప్పుడు ఆయన అడిగేది మన విజయాల చిట్టా కాదు, మన నమ్మకత్వపు ప్రమాణం. పాపపు ప్రలోభాలు ఆకర్షించినప్పుడు దానికి లొంగకుండా పవిత్రతను కాపాడుకోవడం, మనుష్యులను మెప్పించడానికి వాక్యాన్ని నీరుగార్చకుండా సత్యవాక్యాన్ని రాజీపడకుండా బోధించడం, మరియు దేవుడిచ్చిన బాధ్యతను, తలాంతులను కడగంటా నమ్మకంగా కొనసాగించడమే నేటి దైవసేవకులకు దేవుడు ఇస్తున్న పిలుపు. మనలని మనం ప్రశ్నించుకోవాల్సిన ఏకైక, అత్యంత గంభీరమైన ప్రశ్న: దేవుని మర్మాలకు మరియు బాధ్యతలకు గృహనిర్వాహకులుగా ఉన్న మనం, ఆయన దృష్టిలో నమ్మకమైనవారిగా కనుగొనబడతామా?
సందేశం:
1. పాపము చేయకుండుటలో నమ్మకస్థులు.
(ఆదికాండము) 39:9,12
9.నీవు అతని భార్యవైనందున నిన్ను తప్ప మరి దేనిని నా కప్ప గింపక యుండలేదు. కాబట్టి నేనెట్లు ఇంత ఘోరమైన దుష్కార్యము చేసి దేవునికి విరోధముగా పాపము కట్టు కొందునని తన యజమానుని భార్యతో అనెను.
39:9 A ఆది 20:6; 42:18; 2 సమూ 12:13; కీర్తన 51:4; B లేవీ 6:2; 20:10; సంఖ్యా 32:23; 2 సమూ 11:27; నెహెమ్యా 5:15; 6:11; యోబు 31:9-12, 23; సామెత 6:29; యిర్మీయా 5:8-9; 28:16; 50:7; లూకా 12:48; 1 కొరింతు 4:2; 6:9-10; గలతీ 5:19-21; తీతు 2:10; హీబ్రూ 13:4; 1 యోహాను 3:9; ప్రకటన 22:15; C ఆది 20:3; 24:2; 41:40; సామెత 6:32; ప్రకటన 21:8
12.అప్పుడామె ఆతని వస్త్రము పట్టుకొని తనతో శయనింపుమని చెప్పగా అతడు తన వస్త్రమును ఆమె చేతిలో విడిచిపెట్టి తప్పించుకొని బయటికి పారిపోయెను.
39:12 A సామెత 5:8; 7:13-27; ప్రసంగి 7:26; 2 తిమోతి 2:22; 1 పేతురు 2:11; B ఆది 39:8, 10; సామెత 6:5; మార్కు 14:51-52; C సామెత 1:15; యెహె 16:30-31; 1 కొరింతు 15:33; D 1 సమూ 15:27
పాయింట్ వివరణ:
క్రైస్తవ జీవితంలో నమ్మకత్వం (Faithfulness) అనేది కేవలం సంఘంలో బాధ్యతలను నెరవేర్చడంలోనే కాదు, ఎవరూ చూడని రహస్య క్షణాల్లో పాపానికి దూరంగా పవిత్రతను కాపాడుకోవడంలో అత్యున్నతంగా పరీక్షించబడుతుంది. ఆదికాండము 39:9 మరియు 12 వచనాలలో యోసేపు జీవితంలో జరిగిన ఈ ఘట్టం, పాపము చేయకుండుటలో దేవుని పట్ల నమ్మకస్థులుగా ఎలా నిలబడాలో ఒక శక్తివంతమైన చారిత్రక సాక్ష్యంగా నిలుస్తుంది. ఐగుప్తు దేశంలో పోతీఫరు ఇంట ఒక బానిసగా ప్రవేశించిన యోసేపు, దేవుని కృపను బట్టి మరియు తన యదార్థతను బట్టి ఆ ఇంటికి అంతటికీ నిర్వాహకుడిగా (ఆనాటి ప్రాచీన ఈజిప్టు పరిభాషలో ‘Mer-per’ అనగా ‘Overseer of the House’) నియమించబడ్డాడు [Source: John H. Walton, Zondervan Illustrated Bible Backgrounds Commentary on Genesis]. ఆ హోదాలో యోసేపుకు యజమాని భార్య తప్ప సమస్తం అప్పగించబడింది. అయితే, యజమాని భార్య వంటి ఒక అత్యున్నత సామాజిక స్థాయి కలిగిన స్త్రీ, ఒక బానిసను శారీరకంగా ఆకర్షించడానికి ప్రయత్నించడం ఆనాటి ఐగుప్తు సంస్కృతిలో ఒక భయంకరమైన అధికారిక మరియు మానసిక ఒత్తిడి. యజమాని భార్య కోరికను తిరస్కరించడం అంటే తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టడమేనని యోసేపుకు స్పష్టంగా తెలుసు. పరిస్థితులు పాపం చేయడానికి ఎంతో అనుకూలంగా ఉన్నప్పటికీ, హోదా పెరిగేకొద్దీ శోధన కూడా పెరిగిన ఆ ప్రమాదకరమైన కొలిమిలో యోసేపు ఇసుమంతైనా రాజీపడలేదు.
ఆ భయంకరమైన ఒత్తిడిలో యోసేపు ఆ స్త్రీతో పలికిన మాటలు, పాపము పట్ల ఒక దైవసేవకుడికి లేదా విశ్వాసికి ఉండవలసిన అత్యున్నత వేదాంత అవగాహనను కనబరుస్తున్నాయి: “నేనెట్లు ఇంత ఘోరమైన దుష్కార్యము చేసి దేవునికి విరోధముగా పాపము కట్టుకొందును” (ఆది 39:9). ఇక్కడ మనం గమనించవలసిన అతి ప్రాముఖ్యమైన సత్యం ఏమిటంటే, యోసేపు తన ముందున్న పాపాన్ని కేవలం పోతీఫరుకు చేసే నైతిక ద్రోహంగా మాత్రమే చూడలేదు; దానిని తన ఏకైక సృష్టికర్త అయిన దేవుని పట్ల చేసే తీవ్రమైన ఆధ్యాత్మిక తిరుగుబాటుగా (Cosmic Treason) పరిగణించాడు. దావీదు మహారాజు కూడా తన జీవితపు చీకటి అధ్యాయంలో పాపాన్ని గ్రహించినప్పుడు, “నీకు, కేవలము నీకే విరోధముగా నేను పాపము చేసియున్నాను” (కీర్తనలు 51:4) అని పశ్చాత్తాపపడటం యోసేపు అవలంబించిన ఇదే వేదాంత దృక్పథానికి అద్దం పడుతుంది. హెబ్రీయులకు 13:4 లో “వివాహము అన్ని విషయములలో ఘనమైనదిగాను, పానుపు నిష్కల్మషమైనదిగాను ఉండవలెను” అని మరియు 1 కొరింథీయులకు 6:9-10 లో జారులైనను దేవుని రాజ్యమునకు వారసులు కానేరరు అని చెప్పబడిన క్రొత్త నిబంధన యొక్క గంభీరమైన హెచ్చరికలకు యోసేపు పాత నిబంధనలోనే ఒక సజీవ సాక్ష్యంగా నిలిచాడు. రహస్యంగా పాపము చేసే అవకాశం ఉండి, ఎవరూ చూడరు అనే ధైర్యం ఉన్నప్పటికీ, దేవుని అదృశ్య నేత్రాలకు భయపడి తనను తాను కాపాడుకోవడమే పవిత్రతలో చూపించే నిజమైన నమ్మకత్వం.
శోధన కేవలం మృదువైన మాటలకే పరిమితం కాలేదు; ఆమె యోసేపు వస్త్రము పట్టుకొని బలవంతము చేసినప్పుడు (ఆది 39:12), అతడు తన వస్త్రాన్ని ఆమె చేతిలో విడిచిపెట్టి తప్పించుకొని బయటికి పారిపోయాడు. లైంగిక పాపముల విషయంలో మనుష్యుడు తన స్వంత బుద్ధితో, బలంతో పోరాడకూడదని, అక్కడినుండి పారిపోవడమే ఏకైక మరియు అత్యున్నత రక్షణ మార్గమని ఈ సంఘటన స్పష్టం చేస్తుంది. సరిగ్గా ఇదే సూత్రాన్ని అపొస్తలుడైన పౌలు క్రొత్త నిబంధనలో “యౌవనేచ్ఛల నుండి పారిపొమ్ము” (2 తిమోతి 2:22) అని ఉద్భోదించాడు. అలాగే సామెతల గ్రంథకర్త జారత్వపు మార్గము దరిదాపులకైనను వెళ్లవద్దని, దానికి దూరంగా ఉండుమని (సామెతలు 5:8) హెచ్చరించాడు. యోసేపు బాహ్యంగా తన వస్త్రాన్ని (హీబ్రూ భాషలో ‘Beged’ – బెగెద్) పోగొట్టుకున్నాడేమో కానీ, దేవుని దృష్టిలో తన పవిత్రత అనే ఆత్మీయ వస్త్రాన్ని నిలుపుకున్నాడు. మనుష్యుల ముందు నిందలపాలై, తన హోదాను కోల్పోయి చీకటి చెరసాలకు వెళ్లడానికైనా ఇష్టపడ్డాడు కానీ, దేవుని ముందు తన నమ్మకత్వాన్ని (Integrity) కోల్పోవడానికి అతడు ఏమాత్రం ఇష్టపడలేదు.
పాత నిబంధనలో శోధించబడినా పాపమునకు లొంగని వాడిగా నిలిచిన యోసేపు, క్రొత్త నిబంధనలో ఘోరమైన శోధనలను ఎదుర్కొని పాపము ఎరుగని వాడిగా నిలిచిన మన ప్రధాన యాజకుడైన యేసుక్రీస్తుకు ఒక ఛాయగా (Typology) ఉన్నాడు. నలుదిక్కుల నుండి పాపపు ప్రలోభాలు ముంచెత్తుతున్న నేటి ఆధునిక కాలంలో, దైవసేవకులకు మరియు సంఘానికి ఇదొక గంభీరమైన మేలుకొలుపు. ఇంటర్నెట్ మరియు ఆధునిక సాంకేతికత ప్రతి ఒక్కరికీ రహస్య పాపపు తలుపులు అత్యంత సులభంగా తెరుస్తున్న ఈ రోజుల్లో, ఏకాంత సమయాల్లో దేవునికి విరోధముగా పాపము చేయకుండా మనల్ని మనం కాపాడుకుంటున్నామా? పాపాన్ని కేవలం ఒక పొరపాటుగా కాక దేవునికి విరోధమైన ఘోరమైన దుష్కార్యముగా చూస్తూ, అవసరమైతే మన స్థానాన్ని, కీర్తిని విడిచిపెట్టి అక్కడినుండి పారిపోవడమే దేవుడు మన నుండి ఆశిస్తున్న నమ్మకత్వం. ఈ విధమైన రాజీపడని పరిశుద్ధతే, దేవుని దృష్టిలో ప్రతి గృహనిర్వాహకుడికి ఉండవలసిన మొట్టమొదటి అర్హత.
2. ఆరాధించుటలో నమ్మకస్థులు.
(అపొస్తలుల కార్యములు) 8:27
27.అప్పుడు ఐతియొపీయుల రాణియైన కందాకే క్రింద మంత్రియై ఆమెయొక్క ధనాగారమంతటి మీదనున్న ఐతియొపీయుడైన నపుంసకుడు ఆరాధించుటకు యెరూషలేమునకు వచ్చియుండెను.
8:27 ఫిలిప్పు సమరయలో వర్ధిల్లుతున్న దేవుని పనిని విడిచి దేవుడు చెప్పిన మరే స్థలానికైనా వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడని గమనించండి. అప్పుడు ఇతియోపియావారనబడ్డ జనం నివసించిన ప్రాంతం ప్రస్తుత ఇతియోపియా దేశంలోని ఒక భాగం, ఈజిప్ట్ దక్షిణ ప్రాంతంలోని ఒక భాగం, సూడాన్ దేశంలోని ఉత్తర భాగం ఇమిడి ఉన్నాయి. ఆ ఇతియోపియా ప్రస్తుత ఇతియోపియాకు కొద్దిగా ఉత్తరాన ఉందన్నమాట. ఆ రోజుల్లో అనేక దేశాలలో రాజోద్యోగుల్లో నపుంసకులు ఉన్నారు. ఈ నపుంసకుడు నిజ దేవుని విషయం, జెరుసలంలోని ఆయన దేవాలయం విషయం తెలుసుకొని ఆయనను ఆరాధించడానికి చాలా దూరం వచ్చాడు (మత్తయి 2:1-2 పోల్చి చూడండి). బహుశా అతడు యూద మతంలో ప్రవేశించినవాడేమో (అపొ కా 2:11 పోల్చి చూడండి).
8:27 A కీర్తన 68:31; B 1 రాజులు 8:41-43; కీర్తన 87:4; యెషయా 56:3-8; యిర్మీయా 38:7; జెఫన్యా 3:10; యోహాను 12:20; C 1 రాజులు 10:1; కీర్తన 68:29; యెషయా 43:6; 45:14; 60:3, 6; 66:19; యిర్మీయా 13:23; 39:16; మత్తయి 12:42; 21:2-6; మార్కు 14:13-16; యోహాను 2:5-8; హీబ్రూ 11:8; D 2 దిన 6:32-33
పాయింట్ వివరణ:
మొదటి శతాబ్దపు రోమా సామ్రాజ్య కాలంలో అపోస్తలుల కార్యములు 8:27 లో ప్రస్తావించబడిన “ఐతియొపీయుల రాణియైన కందాకే” మరియు ఆమె మంత్రి యొక్క వృత్తాంతం అసాధారణమైన చారిత్రక ఘట్టం. ఆనాటి ‘ఐతియొపియా’ (Ethiopia) అంటే కేవలం నేటి ఆధునిక ఇథియోపియా దేశం మాత్రమే కాదు; అది ప్రాచీన నూబియా (Nubia) లేదా కుష్ (Kush) సామ్రాజ్యం. ఇది నేటి దక్షిణ ఈజిప్ట్ మరియు ఉత్తర సూడాన్ ప్రాంతాలను కలిపి ఉండే సువిశాలమైన ప్రదేశం [Source: Craig S. Keener, Acts: An Exegetical Commentary]. ఈ సామ్రాజ్యాన్ని పాలించే రాణికి ‘కందాకే’ (Candace) అనేది స్వంత పేరు కాదు, అది ఈజిప్టు రాజులకు ‘ఫరో’ (Pharaoh) లేదా రోమా చక్రవర్తులకు ‘కైసరు’ (Caesar) లాంటి ఒక వంశపారంపర్య రాజరికపు బిరుదు. ఆ మహారాణి కింద దేశ ఖజానా అంతటికీ అధికారిగా (Minister of Finance) ఉన్న ఒక నపుంసకుడు (Eunuch), కేవలం నిజ దేవుణ్ణి ఆరాధించడానికి యెరూషలేమునకు ప్రయాణమయ్యాడు. ఆఫ్రికా ఖండంలోని మెరోయ్ (Meroe) రాజధాని నుండి యెరూషలేమునకు ఉన్న దూరం దాదాపు 1,500 మైళ్లు (2,400 కిలోమీటర్లు). అత్యంత వేడిమి కలిగిన ఎడారి మార్గంలో, ఒక రథం మీద నెలల తరబడి ప్రయాణించడం అంటే దేహం అలిసిపోయే సాహసమే. తన చేతికింద ఎంతోమంది సేవకులు, అనుభవించడానికి అంతులేని సంపద, క్షణం తీరికలేని ఉన్నతస్థాయి రాజకీయ బాధ్యతలు ఉన్నప్పటికీ, దేవుని సన్నిధిని ఆశ్రయించడం ముందు అవన్నీ అతనికి ఒక లెక్కగా అనిపించలేదు. పరిస్థితులు అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు దేవుణ్ణి ఆరాధించడం ఆనవాయితీ, కానీ అసాధ్యమైన భౌగోళిక పరిస్థితులలో సైతం ఆరాధన కొరకు వేల మైళ్ళు సాహసించడమే దేవుడు ఆశిస్తున్న నిజమైన నమ్మకత్వం.
ఈ ప్రయాణంలో దాగి ఉన్న అత్యంత వేదనాభరితమైన మరియు వేదాంతపరమైన వాస్తవం మరొకటి ఉంది. ధర్మశాస్త్రం ప్రకారం “నపుంసకుడైనవాడు యెహోవా సమాజములో చేరకూడదు” (ద్వితీయోపదేశకాండము 23:1). అనగా, అతడు ఎంత ప్రయాసపడి యెరూషలేముకు వెళ్లినా, యూదుల వలె ప్రధాన దేవాలయంలోకి ప్రవేశించి బలిపీఠం దగ్గరకు వెళ్లే అర్హత అతనికి లేదు; అతడు అన్యుల ఆవరణంలోనే (Court of the Gentiles) బహు దూరంగా నిలబడి దేవుణ్ణి ఆరాధించాలి [Source: Alfred Edersheim, The Temple: Its Ministry and Services]. గుడి గర్భగుడిలోకి వెళ్లే అవకాశం తనకు లేదని, కనీసం ఆవరణంలో దూరంగా నిలబడే స్థానం దొరికినా చాలని ఆరాటపడిన ఒక నిజమైన ఆరాధకుడి దాహం ఇది. తాను వెలివేయబడిన వాడినన్న అడ్డంకి ఆ ఐతియొపీయుని ఆరాధనను ఆపలేకపోయింది. అయితే, పాత నిబంధనలో ఉన్న ఈ ధర్మశాస్త్రపు అడ్డుగోడ, యెషయా 56:3-5 లో చెప్పబడిన ప్రవచనం ద్వారా బద్దలవ్వబోతోంది. దేవుని విశ్రాంతిదినమును ఆచరించి, ఆయన నిబంధనను ఆధారము చేసికొను నపుంసకులకు, తన మందిరములో శాశ్వతమైన పేరును ఇస్తానని దేవుడు చేసిన వాగ్దానం, క్రొత్త నిబంధనలో క్రీస్తు సువార్త ద్వారా ఈ అధికారి జీవితంలో నెరవేరింది. అందుకే, యెరూషలేము నుండి తిరిగి వెళుతున్నప్పుడు అతడు రథం మీద కూర్చుని యెషయా గ్రంథమును (అందులోనూ యెషయా 53వ అధ్యాయం) చదువుతుండగా, దేవుడు తన సేవకుడైన ఫిలిప్పును సమరయలో జరుగుతున్న ఒక గొప్ప ఉజ్జీవ పరిచర్య నుండి పిలిచి, ఎడారి మార్గానికి నడిపించాడు. ఆరాధించడానికి ఒక మనుష్యుడు నమ్మకత్వంతో దేవుని పక్షంగా అడుగు ముందుకేస్తే, అతన్ని రక్షించి నిత్యజీవం ఇవ్వడానికి దేవుడు తన దూతలను, సేవకులను ఎంతటి ఎడారి దారుల్లోకైనా పంపిస్తాడు అనడానికి ఇదే సజీవ సాక్ష్యం.
ఒక దేశానికి ఆర్థిక మంత్రిగా ఉన్న ఆ అధికారి, యెరూషలేములో ఆరాధన ముగించుకుని తిరిగి వెళుతూ కూడా కాలక్షేపం చేయకుండా తన రథం మీద దేవుని వాక్యాన్ని ధ్యానిస్తూనే ఉన్నాడు. నేటి ఆధునిక క్రైస్తవ జీవితాలకు మరియు దైవసేవకులకు ఇదొక అత్యంత గంభీరమైన సవాలు. నేడు మన ఇళ్లకు అతి దగ్గరలో, ఎంతో సౌకర్యవంతమైన మందిరాలు ఉన్నప్పటికీ, దేవుణ్ణి ఆరాధించడానికి ఆదివారం ఉదయం లేవడానికి విశ్వాసులు ఎన్నో సాకులు వెతుకుతున్నారు. కొద్దిపాటి వాన చినుకులు పడినా, వాతావరణం చల్లగా ఉన్నా, చిన్నపాటి అసౌకర్యం కలిగినా, లేదా వ్యక్తిగత పనులున్నా ఆరాధనను తేలికగా విడిచిపెట్టే ఈ తరంలో, తన సామ్రాజ్యపు అపారమైన బాధ్యతలను పక్కనపెట్టి ఆరాధనే ప్రాముఖ్యమని నెలల తరబడి ఎడారిలో ప్రయాణించిన ఈ నపుంసకుడు మన ప్రాధాన్యతలను ప్రశ్నిస్తున్నాడు. “రాజులు నీ యొద్దకు కానుకలు తెచ్చెదరు” (కీర్తన 68:29) అన్న లేఖనానుసారంగా, ఈ అన్యుడైన అధికారి తన సమయాన్ని, సంపదను, శ్రమను దేవుని పాదాల యొద్ద కుమ్మరించాడు. మన చుట్టూ ఎన్ని ప్రతికూల పరిస్థితులు ఉన్నా, మనకు ఎంత ఉన్నతమైన బాధ్యతలు ఉన్నా సరే, పనులన్నీ ముగిశాక మిగిలిన సమయంలో దేవుని ఆరాధించడం కాదు, దేవుని ఆరాధనకే మన ప్రథమ స్థానం ఇవ్వడమే “ఆరాధించుటలో నమ్మకత్వం”. మన ఆరాధనా జీవితమే, దేవుని పట్ల మనకున్న నిజమైన భక్తికి అసలైన గీటురాయి.
3. ప్రార్థించుటలో నమ్మకస్థులు.
(దానియేలు) 6:4
4.అందుకా ప్రధానులును అధిపతులును రాజ్యపాలన విషయములో దానియేలు మీద ఏదైన ఒక నింద మోపవలెననియుండి తగిన హేతువు కనిపెట్టుచుండిరి గాని దానియేలు నమ్మకస్థుడై యే నేరమైనను ఏ తప్పయినను చేయువాడు కాడు గనుక దానియేలులో తప్పయి నను లోపమైనను కనుగొనలేకపోయిరి.
6:4 అసూయ పడగ విప్పింది. సామెత 14:30; 27:4; మత్తయి 27:18; అపొ కా 7:9; 13:45; 17:5; రోమ్ 1:29; 13:13; 1 కొరింతు 3:3; గలతీ 5:26; యాకోబు 3:14, 16. వారికి అతనిలో ఏ చెడ్డతనమూ కనిపించలేదు – ఒక వ్యక్తి జీవితంలో అతని శత్రువులు ఏ తప్పూ కనుక్కోలేకపోవడం అతని విషయంలో గొప్ప సాక్ష్యం. మార్కు 14:55; యోహాను 18:38; 19:4, 6; 1 పేతురు 3:13-16; 4:14-16 చూడండి.
6:4 A ఫిలిప్పీ 2:15; 1 పేతురు 3:16; B కీర్తన 37:32-33; ప్రసంగి 4:4; యిర్మీయా 20:10; మత్తయి 27:18; లూకా 20:20; 23:14-15; 1 పేతురు 2:12; C ఆది 43:18; న్యాయాధి 14:4; సామెత 29:27; దాని 3:8; తీతు 2:8; 1 పేతురు 4:14-16; D 1 సమూ 18:14; 19:4-5; 22:14; కీర్తన 37:12-13; యిర్మీయా 18:18, 23; మత్తయి 26:4; లూకా 22:2; యోహాను 19:4; 2 కొరింతు 11:12; 1 తిమోతి 5:14
పాయింట్ వివరణ:
క్రీస్తుపూర్వం ఆరవ శతాబ్దంలో, మహా బబులోను సామ్రాజ్యం కూలిపోయి మాదీయ-పారసీక (Medo-Persian) సామ్రాజ్యం ఆవిర్భవించిన సంధి కాలంలో, వృద్ధుడైన దానియేలు యొక్క రాజకీయ మరియు ఆత్మీయ జీవితం ఒక అసాధారణమైన చారిత్రక అధ్యాయంగా నిలుస్తుంది. రాజైన దర్యావేషు తన సువిశాల సామ్రాజ్యాన్ని పాలించడానికి నూట ఇరువది మంది అధిపతులను (Satraps) నియమించి, వారి పైన ముగ్గురు ప్రధానులను ఉంచాడు; ఆ ముగ్గురిలో దానియేలు అత్యున్నత స్థానంలో ఉన్నాడు [Source: John F. Walvoord, Daniel: The Key to Prophetic Revelation]. చెరపట్టబడిన ఒక యూదుడు తమకంటే ఉన్నతమైన స్థానంలో ఉండటాన్ని సహించలేని ఆ సామ్రాజ్యపు స్వదేశీ అధికారులు, జాతి వివక్షతో మరియు తీవ్రమైన అసూయతో రగిలిపోయారు. ఒక వ్యక్తి దేవుని కృపను బట్టి ఎదుగుతున్నప్పుడు అసూయ పడగ విప్పడం (సామెతలు 14:30) మానవ నైజం. దానియేలును ఎలాగైనా ఆ పదవి నుండి తొలగించడానికి, వారు ఒక బృందంగా ఏర్పడి అతని వృత్తిగత జీవితాన్ని, రాజ్యపాలనా విషయాలను భూతద్దంలో వెతకడం ప్రారంభించారు. ఆనాటి పారసీక పరిపాలనా వ్యవస్థలో ఆర్థిక లావాదేవీలు మరియు పన్నుల వసూళ్లలో అవినీతికి ఎంతో ఆస్కారం ఉండేది [Source: Stephen R. Miller, New American Commentary on Daniel]. కానీ, వారెంత నిశితంగా పరిశోధించినా దానియేలు జీవితంలో ఒక్క అవినీతి మరక గానీ, విధి నిర్వహణలో ఏ చిన్న అశ్రద్ధ (Negligence) గానీ, ఏ తప్పిదము గానీ కనుగొనలేకపోయారు. “దానియేలు నమ్మకస్థుడై యే నేరమైనను ఏ తప్పయినను చేయువాడు కాడు” అని అతని శత్రువులే అంగీకరించక తప్పని నిస్సహాయ స్థితికి వారు చేరుకోవడం ఒక ఆత్మీయ వీరుని ఘనమైన సాక్ష్యం.
తన దైనందిన లౌకిక విధులలో మరియు ప్రభుత్వ బాధ్యతలలో దానియేలు చూపించిన ఈ సాటిలేని నమ్మకత్వానికి (Faithfulness) మూలం అతని రహస్య ప్రార్థనా జీవితంలోనే దాగి ఉంది. సమాజంలో అతని ప్రవర్తన ఎంత పారదర్శకంగా ఉందో, దేవునితో అతని సంబంధం అంత లోతుగా పెనవేసుకుని ఉంది. శత్రువులు అతని లౌకిక జీవితంలో ఎలాంటి లోపమును కనుగొనలేక, చివరికి దేవుని నియమమును బట్టి తప్ప అతని మీద నేరము మోపడానికి వేరొక ఆధారం దొరకదని తీర్మానించుకున్నారు (దానియేలు 6:5). ఒక విశ్వాసి జీవితంలో శత్రువులు సైతం ఏ తప్పూ కనుక్కోలేకపోవడం అనేది అరుదైన మరియు అత్యున్నతమైన ఆత్మీయ శిఖరం. క్రొత్త నిబంధనలో, పాపమెరుగని యేసుక్రీస్తును విచారించిన రోమా అధికారి పిలాతు, “అతనియందు ఏ దోషమును నాకు కనబడలేదని” (యోహాను 18:38) పలికిన చారిత్రక సత్యానికి, పాత నిబంధనలో దానియేలు ఒక అద్భుతమైన ఛాయగా (Typology) నిలుస్తున్నాడు. పేతురు పత్రికలో చెప్పబడినట్లు, “మీరు దేవుని బట్టి సత్ప్రవర్తన గలవారైయుండగా, మిమ్మును దూషించువారు సిగ్గుపడునట్లు” (1 పేతురు 3:16) అన్న వాక్యానికి దానియేలు జీవితం సజీవ ఉదాహరణ. తన ప్రార్థనా జీవితం ద్వారా దేవుని పట్ల అచంచలమైన నమ్మకత్వాన్ని పెంచుకున్నాడు గనుకే, రాజరికపు పాలనలో మరియు అన్య దేశపు కోటలో సైతం అతడు అంతటి అవినీతి రహితమైన, మచ్చలేని నమ్మకస్థుడిగా నిలబడగలిగాడు.
శత్రువులు పన్నిన కుట్ర వలన, ముప్పది దినముల వరకు రాజుకు తప్ప మరే దేవునికి ప్రార్థన చేయకూడదను భయంకరమైన మరణశాసనం సంతకం చేయబడినప్పటికీ, దానియేలు తన ప్రార్థనా నియమాన్ని ఇసుమంతైనా మార్చుకోలేదు. తన ఇంటికి వెళ్లి, కిటికీలు తెరచి, యెరూషలేము తట్టు తిరిగి, సింహాల బోనుకు భయపడకుండా అనుదినము ముమ్మారు దేవునికి కృతజ్ఞతాస్తుతులు చెల్లించాడు. ఎందుకంటే చెరలో ఉన్నప్పుడు దేవుని మందిరం వైపు తిరిగి ప్రార్థిస్తే దేవుడు ఆలకిస్తాడని సొలొమోను రాజు చేసిన ప్రార్థన (1 రాజులు 8:44-45) దానియేలుకు లోతుగా తెలుసు. నేటి దైవసేవకులకు మరియు సంఘానికి ఇదొక అత్యంత గంభీరమైన సవాలు. నేడు మన చుట్టూ ఉన్న సమాజం మన ఆత్మీయతను మనం వేదికల మీద చేసే ప్రసంగాలను బట్టి కాక, మన వృత్తిగత మరియు వ్యక్తిగత జీవితాల్లో మనం చూపించే యదార్థతను బట్టి కొలుస్తుంది. మన మీద ఎవరైనా నింద మోపాలని చూస్తే, మన ఆర్థిక లావాదేవీలు, మాటతీరు, బాధ్యతల నిర్వహణలో మనం నిందారహితులుగా (Blameless) నిలబడగలమా? మన బహిరంగ జీవితపు పవిత్రత, మన రహస్య ప్రార్థనా గదిలోని సమయంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. ఆంక్షలు, అవమానాలు, ఆర్థిక నష్టాలు లేదా మరణ భయం ఎదురైనప్పటికీ దేవునితో ఉన్న సహవాసాన్ని విడిచిపెట్టక, ప్రార్థనలోనే మన బలమంతా దాగి ఉందని గ్రహించి ముందుకు సాగడమే “ప్రార్థించుటలో నమ్మకత్వం”. ఏ నేరమైనను కనుగొనలేని పరిశుద్ధ జీవితాన్ని జీవిస్తూ, ప్రార్థనను ప్రాణవాయువుగా మార్చుకోవడమే ప్రతి దైవసేవకుడిలో ఉండవలసిన ప్రాథమిక లక్షణం.
4. నాయకత్వములో నమ్మకస్థులు.
(సంఖ్యాకాండము) 12:7
7.అతడు నా యిల్లంతటిలో నమ్మకమైనవాడు.
పాయింట్ వివరణ:
ప్రాచీన ఇశ్రాయేలీయుల అరణ్య ప్రయాణంలో నాయకత్వం అనేది కేవలం ఒక పదవి కాదు, అది అనుదినం మరణంతో మరియు ప్రజల తిరుగుబాటుతో ముడిపడియున్న అత్యంత కఠినమైన సిలువ మార్గం. సంఖ్యాకాండము 12వ అధ్యాయంలో మోషే ఎదుర్కొన్న నాయకత్వ సంక్షోభం, బయటి శత్రువులైన అమాలేకీయుల నుండి లేదా ఐగుప్తీయుల నుండి రాలేదు; అది దేవుని పరిచర్యలో తనతో పాటు భుజం కలిపి నడిచిన తన స్వంత అక్క, అన్నలైన మిర్యాము, అహరోనుల నుండే రావడం ఈ ఘట్టంలోని అత్యంత వేదనాభరితమైన సత్యం. మోషే కూషీయురాలైన స్త్రీని వివాహము చేసుకున్నాడనే ఒక సామాజిక కారణాన్ని సాకుగా చూపిస్తూ, వారు దేవుడు మోషేకు ఇచ్చిన విశేషమైన ఆధ్యాత్మిక అధికారాన్ని ప్రశ్నించారు: “యెహోవా మోషే ద్వారా మాత్రమే పలికించెనా? ఆయన మా ద్వారాను పలికించలేదా?” అని గర్వంతో దేవుని ఏర్పాటును ధిక్కరించారు [Source: Gordon J. Wenham, Numbers, Tyndale Old Testament Commentaries]. ఒక దైవసేవకుడి జీవితంలో అత్యంత లోతైన గాయాలు అన్యుల ద్వారా కాక, అత్యంత సన్నిహితులైన వారి ద్వారానే కలుగుతాయని ఈ చారిత్రక వాస్తవం స్పష్టం చేస్తుంది. అయితే, ఆ తీవ్రమైన నిందల మధ్య మరియు నాయకత్వపు కుట్రల మధ్య మోషే తనను తాను సమర్థించుకోవడానికి గానీ, తన అధికారాన్ని నిరూపించుకోవడానికి గానీ ఏమాత్రం ప్రయత్నించలేదు. భూమి మీద ఉన్న వారందరిలోకెల్లా అతడు మిక్కిలి సాత్వికుడై, తనను విమర్శించిన వారిని శిక్షించే అధికారం తనకు ఉన్నప్పటికీ, మౌనంగా ఆ భారాన్ని దేవునికే విడిచిపెట్టాడు. తన స్వంత కీర్తి ప్రతిష్టల కొరకు పోరాడకుండా, తనను ఎన్నుకున్న దేవుని తీర్పుకు లోబడి ఉండటమే నాయకత్వంలో నిజమైన నమ్మకత్వం.
ఆ సంక్షోభ సమయంలో దేవుడే స్వయంగా మేఘస్తంభముగా దిగివచ్చి, మోషే నాయకత్వాన్ని సమర్థిస్తూ, “అతడు నా యిల్లంతటిలో నమ్మకమైనవాడు” (సంఖ్యా 12:7) అని పలికిన సాక్ష్యం, పాత నిబంధనలోని అత్యున్నతమైన దైవిక ధృవీకరణలలో ఒకటి. ఇక్కడ మూల హిబ్రూ భాషలో వాడబడిన పదం ‘నీమాన్’ (Ne’eman). అనగా అనుకూల, ప్రతికూల పరిస్థితులు మారుతున్నా ఏమాత్రం చలించని, అత్యంత విశ్వసనీయమైన మరియు స్థిరమైన వ్యక్తి అని అర్థం [Source: Keil and Delitzsch, Commentary on the Old Testament]. అంతేకాకుండా, దేవుడు ఇక్కడ ప్రస్తావించిన “నా ఇల్లు” అనగా కొయ్యలతో లేదా రాళ్లతో కట్టబడిన ఒక భౌతిక నిర్మాణం కాదు; దేవుని నిబంధన ప్రజలైన ఇశ్రాయేలు సమాజమంతటికీ అది సూచనగా ఉంది. ఇతర ప్రవక్తలతో తాను కలల ద్వారా, దర్శనాల ద్వారా మాట్లాడతానని, కానీ నా ఇల్లంతటిలో నమ్మకమైన సేవకుడైన మోషేతో మాత్రం నేను ముఖాముఖిగా (Face to face) మాట్లాడుతానని దేవుడు స్పష్టం చేశాడు. ఒక నాయకుడు ప్రజల పట్ల మరియు దేవుని ప్రజలనే ఇంటి పట్ల ఎంత నమ్మకత్వాన్ని కనబరుస్తాడో, దేవుడు ఆ నాయకుడితో అంత సన్నిహితమైన మరియు అడ్డుతెరలు లేని సంబంధాన్ని కలిగియుంటాడని ఈ చారిత్రక ఘట్టం మనకు బోధిస్తుంది.
పాత నిబంధనలో దేవుని ఇంట మోషే కనబరిచిన ఈ నమ్మకత్వం, క్రొత్త నిబంధనలో యేసుక్రీస్తు యొక్క అద్భుతమైన నాయకత్వానికి ఒక పరిపూర్ణమైన ఛాయగా (Typology) నిలుస్తుంది. హెబ్రీయులకు రాసిన పత్రిక 3:5-6 వచనాలలో లేఖికుడు ఈ సత్యాన్ని వివరిస్తూ, “రాబోవుచున్న వాటికి సాక్ష్యార్థముగా మోషే సేవకుడైయుండి (గ్రీకులో ‘Therapon’ – పరిచారకుడు) దేవుని ఇల్లంతటిలో నమ్మకముగా ఉండెను; అయితే క్రీస్తు కుమారుడైయుండి ఆయన ఇంటిమీద నమ్మకముగా ఉన్నాడు” [Source: F. F. Bruce, The Epistle to the Hebrews]. మోషే నాయకత్వం సేవకుడిగా పరిమితమైతే, క్రీస్తు నాయకత్వం ఇంటి యజమానిగా మరియు కుమారుడిగా సంపూర్ణమైనది. నేటి క్రైస్తవ నాయకులకు మరియు సంఘ కాపరులకు ఇదొక అత్యంత గంభీరమైన హెచ్చరిక. నేటి కాలంలో నాయకత్వం అనగానే పెత్తనం చెలాయించడం, ఆస్తులను కూడబెట్టుకోవడం లేదా ఎవరైనా తమ తప్పులను ఎత్తిచూపితే వారిపై కక్ష సాధింపులకు దిగడం వంటి లక్షణాలు ఎందరిలోనో కనబడుతున్నాయి. కానీ దేవుని దృష్టిలో నిజమైన నాయకత్వం అనగా, మనకు అప్పగించబడిన దేవుని సంఘమనే ఇంటిని, అందులోని విశ్వాసులను ప్రాణప్రదంగా ప్రేమించడం, తోటివారి నుండి నిందలు ఎదురైనప్పుడు మనల్ని మనం సమర్థించుకోకుండా దేవునికే ఆ భారాన్ని అప్పగించడం. మన పరిచర్య ఎంత పెద్దది అన్నది దేవుడు చూడడు, ఆయన మనకు అప్పగించిన “ఇంటి” (బాధ్యత) విషయమై, ఆయనకు సేవకులుగా మనం ఎంత “నమ్మకముగా” ఉన్నాము అన్నదే తుది తీర్పు దినమున ఆయన కొలమానం.
5. తలాంతులలో నమ్మకస్థులు.
(మత్తయి సువార్త) 25:21
21.అతని యజమానుడుభళా, నమ్మకమైన మంచి దాసుడా, నీవు ఈ కొంచెములో నమ్మక ముగా ఉంటివి, నిన్ను అనేకమైనవాటిమీద నియమించెదను, నీ యజమానుని సంతోషములో పాలు పొందుమని(మూలభాషలో-ప్రవేశించుమని) అతనితో చెప్పెను.
25:21 ఈ భూమిపై మనం దేవునికోసం సేవ చేసిన తీరుకు ఫలితం రాబోయే యుగాలకు విస్తరిస్తుంది. నమ్మకంగా ఉండడం గురించి మళ్ళీ ప్రాముఖ్యంగా చెప్పడం గమనించండి – 24:45; లూకా 16:10; 1 కొరింతు 4:2. దీనికి బహుమతి నిజంగా ఘనంగా ఉంటుంది. రాబోయేకాలంలో దేవుని రాజ్యంలో నమ్మకం, బాధ్యత, ఘనతలతో కూడిన పదవులూ, యేసుప్రభువుతో ఆనందంలో వంతూ కలుగుతాయి.
25:21 A 2 దిన 31:20-21; కీర్తన 16:10-11; మత్తయి 10:40-42; 24:45, 47; 25:23, 46; లూకా 12:44; 16:10; 22:28-30; యోహాను 12:26; 14:3; 17:24; రోమ్ 2:29; ఫిలిప్పీ 1:23; 2 తిమోతి 2:12; హీబ్రూ 12:2; 1 పేతురు 1:7-8; ప్రకటన 2:10, 26-28; 3:21; 7:17; 21:7; B మత్తయి 25:34-40; 1 కొరింతు 4:5; 2 కొరింతు 10:18; C 2 కొరింతు 5:9
పాయింట్ వివరణ:
మొదటి శతాబ్దపు గ్రెకో-రోమన్ మరియు యూదా ఆర్థిక వ్యవస్థలో ‘తలాంతు’ (గ్రీకు మూలభాషలో ‘Talanton’ – తలాన్టోన్) అనేది నేటి కాలంలో మనం వాడుతున్నట్లు కేవలం ఒక వ్యక్తిగత నైపుణ్యాన్ని సూచించే పదం కాదు; అది అపారమైన విలువ కలిగిన ఒక భారీ బరువు కొలత. చారిత్రక ఆధారాల ప్రకారం, ఒక తలాంతు సుమారు ముప్పై కిలోల వెండికి సమానం, మరియు ఆ కాలంలో ఒక సామాన్య దినసరి కూలీకి ఒక రోజు వేతనం ఒక దేనారము (Denarius) కాగా, ఒక తలాంతు సంపాదించడానికి అతనికి దాదాపు ఇరవై సంవత్సరాల సుదీర్ఘ కాలం పట్టేది [Source: R.T. France, The Gospel of Matthew, The New International Commentary on the New Testament (NICNT)]. ఈ చారిత్రక వాస్తవాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని మత్తయి సువార్త 25:21 వచనాన్ని చదివినప్పుడు, ఆ యజమానుడు తన దాసులకు అప్పగించినది ఏదో చిన్నపాటి మొత్తం కాదని, అది తన యావదాస్తికి సంబంధించిన అత్యంత విలువైన బాధ్యత అని స్పష్టమవుతుంది. అయితే, ఇక్కడ గమనించవలసిన అతి ముఖ్యమైన వేదాంత సత్యం ఏమిటంటే, సుదీర్ఘ ప్రయాణానికి వెళ్లిన ఆ యజమానుడు క్రీస్తుకు సాదృశ్యంగా ఉండగా, ఆయన తన దాసుల సామర్థ్యాన్ని (Ability) బట్టి ఎవరికి తగినట్లుగా వారికి తన సంపదను పంచిపెట్టాడు. దేవుడు ప్రతి మనుష్యుడికి, ప్రతి సేవకుడికి సమానమైన తలాంతులను ఇవ్వలేదు కానీ, తన దైవిక జ్ఞానాన్ని బట్టి వారి వారి పరిమితులను ఎరిగి తన కృపావరాలను, సమయాన్ని, వనరులను బాధ్యతగా అప్పగించాడు. తాను అప్పగించిన దానిని ఆ దాసులు ఎలా నిర్వహిస్తున్నారు, దానిని భయంతో భూమిలో దాచిపెడుతున్నారా లేక యజమాని కోసం శ్రమించి వృద్ధి చేస్తున్నారా అన్నదే ఇక్కడ దేవుడు వారిని పరీక్షిస్తున్న ప్రధాన అంశం.
యజమానుడు తిరిగి వచ్చినప్పుడు జరిగే లెక్కల అప్పగింతలో, దేవుని న్యాయపీఠపు తీర్పుకు సంబంధించిన ఒక అద్భుతమైన మరియు ఆశ్చర్యకరమైన సత్యం బట్టబయలవుతుంది. ఐదు తలాంతులు తీసుకుని వాటిని పది చేసిన దాసుడిని, రెండు తలాంతులు తీసుకుని వాటిని నాలుగు చేసిన దాసుడిని యజమానుడు ఒకే తీరులో, ఒకే మాటలతో అభినందించడం మనం ఇక్కడ చూడవచ్చు. మూల గ్రీకు భాషలో ఆ యజమానుడు పలికిన “భళా, నమ్మకమైన మంచి దాసుడా” (Euge, doule agathe kai piste) అను ఉచ్ఛారణ ఇరువురికి అక్షరాలా ఒక్కటే [Source: D. A. Carson, The Expositor’s Bible Commentary]. దీనిని బట్టి దేవుని కొలమానం మనుష్యుల కొలమానానికి పూర్తిగా భిన్నమైనదని అర్థమవుతుంది. లోకం ఎప్పుడూ సంఖ్యలను (Numbers), భారీ విజయాలను, విస్తృతమైన పరిచర్యను చూసి కొలుస్తుంది. కానీ దేవుడు దాసుల అంతిమ లాభాలను లేదా ఫలితాలను పోల్చి చూడలేదు; వారికి అప్పగించబడిన దానిలో వారు ఎంత చురుకుగా, ఎంత ‘నమ్మకముగా’ పనిచేశారో మాత్రమే ఆయన చూశాడు. ఎవరికో ఐదు తలాంతులు (గొప్ప జ్ఞానం, ధనం, వేలాది మందితో సంఘం) ఉన్నాయని, తనకు కేవలం రెండు తలాంతులే (చిన్న పరిచర్య, సామాన్యమైన వనరులు) ఉన్నాయని కుమిలిపోతూ, ఉన్నదానిని నిర్లక్ష్యం చేయడం దేవుని దృష్టిలో ఘోరమైన అపరాధం. మనకు అప్పగించబడిన పరిధి చిన్నదా పెద్దదా అన్నది ముఖ్యం కాదు, ఆ పరిధిలో మనం పారదర్శకంగా, శ్రమతో కూడిన నమ్మకత్వాన్ని కనబరిచామా లేదా అన్నదే క్రీస్తు న్యాయపీఠం (2 కొరింథీయులకు 5:10) ఎదుట మనకు బహుమానాన్ని ఖరారు చేస్తుంది.
ఈ నమ్మకత్వానికి ప్రతిఫలంగా దేవుడు అనుగ్రహించే బహుమానం కేవలం ఏదో ఒక వస్తు రూపంలో కాక, యుగాంతపు (Eschatological) నిత్యత్వంలో లభించే అత్యున్నత ఆత్మీయ మరియు పరిపాలనా బాధ్యతగా ఉంది. “నీవు ఈ కొంచెములో నమ్మకముగా ఉంటివి, నిన్ను అనేకమైనవాటిమీద నియమించెదను” అని పలికిన యజమాని మాటలలో ఒక వింతైన సత్యం దాగి ఉంది. భూమి మీద వారు నిర్వహించిన కోట్లాది రూపాయల విలువైన ఆ తలాంతుల బాధ్యత, రాబోయే దేవుని రాజ్య మహిమతో పోలిస్తే కేవలం “కొంచెము” (Little) మాత్రమే. భూమి మీద మనం చేసే విశ్వాస పరిచర్య కేవలం ఒక శిక్షణా కాలం లాంటిది; ఇక్కడ మనం కనబరిచే నమ్మకత్వమే, రేపు దేవుని నూతన సృష్టిలో క్రీస్తుతో పాటు పాలించే హక్కును (ప్రకటన 22:5) మనకు కట్టబెడుతుంది. అంతేకాకుండా, “నీ యజమానుని సంతోషములో పాలు పొందుము” అని చెప్పడం ద్వారా, ఆ దాసులను కేవలం పనివారిగా కాకుండా, తన ఆనందంలో పాలుపంచుకునే ఆత్మీయ వారసులుగా ప్రభువు తన స్థాయికి (Intimate fellowship) హెచ్చించాడు. నేటి దైవసేవకులకు ఇదొక గొప్ప ఆదరణ మరియు సవాలు. ఇతరుల పరిచర్యను చూసి అసూయపడక, దేవుడు మన చేతికి అప్పగించిన సమయాన్ని, ధనాన్ని, ఆత్మలను నిత్యత్వపు దృష్టితో పెంపొందించడమే తలాంతులలో నమ్మకత్వం. ఇక్కడ మనం కార్చే ప్రతి కన్నీటి చుక్క, పడే ప్రతి శ్రమ రేపు ఆయన నిత్య సంతోషంలోకి మనల్ని నడిపించే రాజమార్గం.
6. సేవా పరిచర్యలో నమ్మకస్థులు.
(రెండవ తిమోతికి) 2:2
2.నీవు అనేక సాక్షులయెదుట నా వలన వినిన సంగతులను ఇతరులకును బోధించుటకు సామర్థ్యముగల నమ్మకమైన మనుష్యులకు అప్పగింపుము,
2:2 తన సత్యాన్ని ప్రపంచం అంతా వ్యాపింపజేయడానికి దేవుడు ఏర్పాటు చేసుకున్న మార్గం ఇది. దీన్ని పౌలు తిమోతికి నేర్పాడు (1:13); తిమోతి ఇతరులకు నేర్పాలి. వారు వెళ్ళి ఇంకా కొంతమందికి నేర్పాలి. మత్తయి 28:19-20 పోల్చి చూడండి.
“నమ్మకమైన మనుషులు”– ముఖ్యమైన విషయాలను విశ్వసనీయత లేనివారికి అప్పగించడంలో ప్రయోజనం లేదు. మత్తయి 24:45-51; 1 తిమోతి 1:12; 1 కొరింతు 4:1-2 పోల్చి చూడండి.
పాయింట్ వివరణ:
క్రీస్తుశకం 67వ సంవత్సరం నాటికి రోమా సామ్రాజ్యంలో నీరో చక్రవర్తి కరకు వాతావరణంలో క్రైస్తవుల దారుణ హింసలు తారాస్థాయికి చేరుకున్నాయి. అపొస్తలుడైన పౌలు రోమా నగరంలోని చీకటి మామెర్టైన్ చెరసాలలో (Mamertine Prison) బంధించబడి, తన మరణశాసనం ఎప్పుడైనా వెలువడొచ్చు అని ఎదురుచూస్తున్న అత్యంత వేదనాభరితమైన నేపథ్యం ఇది (2 తిమోతి 4:6). ఒకవైపు ఆసియాలోని సంఘ నాయకులు ప్రాణభయంతో పౌలును విడిచిపెట్టి వెళ్లిపోయారు (2 తిమోతి 1:15), మరోవైపు సంఘంలోకి హుమెనై, ఫిలేతు వంటి అబద్ధ బోధకులు ప్రవేశించి సత్య వాక్యాన్ని వక్రీకరిస్తున్నారు. ఆ చీకటి గదిలో కూర్చుని, తన ఆత్మీయ కుమారుడైన తిమోతికి పౌలు రాస్తున్న ఈ రెండవ పత్రిక, ఒక మరణశయ్య మీది నాయకుడి ఆఖరి వీలునామా వంటిది. ఈ చారిత్రక సంక్షోభ సమయంలో పౌలు, 2 తిమోతి 2:2 లో “నీవు అనేక సాక్షులయెదుట నా వలన వినిన సంగతులను ఇతరులకును బోధించుటకు సామర్థ్యముగల నమ్మకమైన మనుష్యులకు అప్పగింపుము” అని ఒక గంభీరమైన బాధ్యతను అప్పగించాడు. ఇక్కడ వాడబడిన “అప్పగింపుము” (Deposit/Entrust) అను పదానికి మూల గ్రీకు భాషలో ‘పరాతిథెమి’ (Paratithemi) అనగా ‘పవిత్రమైన ధరావతు’ అని అర్థం. ప్రాచీన గ్రెకో-రోమన్ న్యాయశాస్త్రం ప్రకారం, బ్యాంకు వ్యవస్థలు లేని ఆ కాలంలో, ఒక వ్యక్తి దూరప్రాంతానికి వెళుతూ తన యావదాస్తిని ఏ రాతకోతలు లేకుండా కేవలం అవతలి వ్యక్తి మీద ఉన్న నమ్మకం కొద్దీ వారి చేతిలో పెడితే దానిని ‘పరాథెకే’ (Paratheke) అనేవారు [Source: William D. Mounce, Pastoral Epistles, Word Biblical Commentary]. పౌలు దేవుని సువార్తను అటువంటి అత్యంత విలువైన ఆస్తిగా భావించి, దానిని కల్తీ చేయకుండా, పోగొట్టుకోకుండా తర్వాతి తరానికి భద్రంగా చేర్చవలసిన నమ్మకమైన బాధ్యతను దైవసేవకుల భుజస్కంధాలపై ఉంచాడు.
ఈ వాక్యంలో దాగియున్న మరొక అద్భుతమైన చారిత్రక నేపథ్యం యూదుల రబ్బీన విద్యావిధానం (Rabbinic Tradition). పాత నిబంధన ధర్మశాస్త్రం తరాలకు ఎలా అందించబడిందో యూదుల చారిత్రక గ్రంథమైన మిష్నా (Mishnah) లోని ‘పిర్కే అవోత్’ (Pirkei Avot 1:1) ఈ విధంగా వివరిస్తుంది: “మోషే సీనాయి పర్వతం మీద ధర్మశాస్త్రమును స్వీకరించి, దానిని యెహోషువకు అప్పగించాడు; యెహోషువ పెద్దలకు; పెద్దలు ప్రవక్తలకు; ప్రవక్తలు మహా సభకు అప్పగించారు” [Source: Pirkei Avot, The Mishnah]. ఒకప్పటి పరిసయ్యుడైన పౌలు, సత్యవాక్యాన్ని తరాలకు అందించడానికి అదే శిష్యరికపు పరంపరను ఇక్కడ క్రొత్త నిబంధన సంఘానికి అనువర్తించాడు. ఇక్కడ నాలుగు తరాల క్రమం కనబడుతుంది: పౌలు (మొదటి తరం) నుండి తిమోతి (రెండవ తరం), తిమోతి నుండి నమ్మకమైన మనుష్యులకు (మూడవ తరం), వారి ద్వారా ఇతరులకు (నాలుగవ తరం). సత్యాన్ని ప్రపంచమంతా వ్యాపింపజేయడానికి దేవుడు ఎంచుకున్న ఏకైక మరియు అత్యంత శక్తివంతమైన విధానం ఇదే. మత్తయి 28:19-20 లో క్రీస్తు ఇచ్చిన మహా ఆజ్ఞ (Great Commission) కూడా ఇదే సత్యాన్ని నొక్కిచెబుతుంది. దేవుని సువార్తను ముందు తరాలకు తీసుకెళ్లడానికి పౌలు ఇక్కడ ధనవంతులను, గొప్ప వక్తలను లేదా పేరుప్రఖ్యాతులు గలవారిని వెతకమని చెప్పలేదు. ఆయన అడిగిన రెండు ఏకైక అర్హతలు: వారు ‘నమ్మకమైనవారు’ (గ్రీకులో ‘Pistois’) మరియు బోధించుటకు ‘సామర్థ్యముగలవారు’ (గ్రీకులో ‘Hikanoi’) అయి ఉండాలి. దేవుని పరిచర్యలో ఒక వ్యక్తికి ఎంత సామర్థ్యం ఉన్నా, అతనిలో నమ్మకత్వం (Character/Faithfulness) లేకపోతే అతడు దేవుని రాజ్యాన్ని నిర్మించలేడు సరికదా, ఉన్న సంఘాన్ని నాశనం చేస్తాడు.
నేటి ఆధునిక సంఘాలకు మరియు దైవసేవకులకు ఇదొక అత్యంత కఠినమైన ఆధ్యాత్మిక సవాలు. నేడు క్రైస్తవ లోకం సేవా పరిచర్యను ఎంతమంది గుమికూడారు, సోషల్ మీడియాలో ఎంతమంది అనుచరులు ఉన్నారు అనే బాహ్యమైన సంఖ్యలను బట్టి (Crowd size) కొలుస్తుంది. కానీ దేవుని వాక్యం పరిచర్య యొక్క విజయాన్ని, ఒక కాపరి తన జీవితకాలంలో ఎంతమంది “నమ్మకమైన మనుష్యులను” (Faithful men) శిష్యులుగా తయారు చేశాడు అన్నదానిని బట్టి కొలుస్తుంది. వేదికల మీద అద్భుతంగా ప్రసంగించడం మాత్రమే పరిచర్య కాదు; తెర వెనుక, ఎవరికీ కనబడని స్థలంలో తన ప్రాణాన్ని కొద్దిమంది నమ్మకస్థులైన విశ్వాసుల కోసం పోసి, వారికి సత్యవాక్యాన్ని రాజీపడకుండా నూరిపోయడమే సేవా పరిచర్యలో కనబరిచే నిజమైన నమ్మకత్వం. తప్పుడు బోధలు ఇట్టే ఆకర్షిస్తున్న ఈ కాలంలో, అపోస్తలులు అందించిన స్వచ్ఛమైన సువార్త అను బంగారాన్ని కల్తీ కాకుండా కాపాడుతూ, మన తర్వాతి తరానికి సురక్షితంగా అందించే వారధిగా (Link) నిలబడటమే దేవుడు ప్రతి కాపరి నుండి, ప్రతి నాయకుడి నుండి కోరుకుంటున్న అత్యున్నత విశ్వసనీయత.
7. ప్రభువుని వెంబడించుటలో నమ్మకస్థులు.
(యోహాను సువార్త) 6:66,67
66.అప్పటి నుండి ఆయన శిష్యులలో అనేకులు వెనుకతీసి, మరి ఎన్నడును ఆయనను వెంబడింపలేదు.
6:66 వ 15 లోని మనస్తత్వం నుంచి కొందరు ఎంత త్వరగా ఈ స్థితికి మారిపోతారో గదా! వారు కోరేది తాము అదుపు చేయగలిగిన యేసును, తమ ఉద్దేశాల ప్రకారం చేసే యేసును, తమకు ఏది మంచిదని వారనుకుంటారో దాన్ని వారికిచ్చే యేసును. ఉన్న యేసును వారు కోరలేదు. ఆయన చెప్పిన “కఠినమైన” మాటల్ని (వ 60) వారు అంగీకరించలేకపోయారు. యేసు వారి అపనమ్మకాన్ని బట్టబయలు చేశాడు కూడా. అందువల్ల ఎవరి దారిన వారు వెళ్ళిపోయారు. యేసును మనం సరియైన కారణాలవల్ల అనుసరించాలి. అలా కాకపోతే ఎప్పటికైనా మనం కూడా ఆయన్ను వదిలి వెళ్లిపోతాం.
67.కాబట్టి యేసు మీరు కూడ వెళ్లిపోవలెనని యున్నారా? అని పండ్రెండు మందిని అడుగగా
6:67 పన్నెండుమంది శిష్యులూ తనను వదిలి వెళ్ళరని యేసుకు తెలుసు. వారి మనసుల్లో ఏమున్నదో వారు నోరు తెరచి చెప్పాలని ఆయన ఉద్దేశం. ఇది వారికి పరీక్ష సమయం అనడంలో సందేహం లేదు.
పాయింట్స్ వివరణ:
మొదటి శతాబ్దపు గలిలయ ప్రాంతంలో, కపెర్నహూము సమాజమందిరంలో (Capernaum Synagogue) చోటుచేసుకున్న ఈ చారిత్రక ఘట్టం, క్రైస్తవ శిష్యరికపు చరిత్రలోనే అత్యంత వేదనాభరితమైన మరియు గంభీరమైన మలుపుగా నిలుస్తుంది. ఐదు రొట్టెలు, రెండు చిన్న చేపలతో ఐదు వేలమంది పురుషులను పోషించిన అద్భుతాన్ని చూసిన జనసమూహం, యేసును బలవంతంగా పట్టుకొని రాజును చేయాలని వెంబడించారు (యోహాను 6:15). అయితే, మరుసటి దినమున అదే జనం మధ్యలో యేసుక్రీస్తు భౌతికమైన ఆహారం గురించి కాక, నిత్యజీవమును ఇచ్చే జీవాహారమును నేనే అని, తన శరీరమును తిని తన రక్తమును త్రాగువాడే నిత్యజీవము గలవాడని ఒక కఠినమైన ఆత్మీయ సత్యాన్ని బోధించాడు. ఆ మాటలు విన్న వెంటనే, అంతవరకు ఆయన వెనుక నడిచిన వేలాది మంది ప్రజలు, ఆయనను రాజుగా చేయాలనుకున్న “శిష్యులు”, ఒక్కసారిగా ఆయనను విడిచిపెట్టి వెళ్లిపోయారు. యోహాను సువార్త 6:66 ఆ విషాద దృశ్యాన్నే రికార్డు చేస్తూ, “అప్పటి నుండి ఆయన శిష్యులలో అనేకులు వెనుకతీసి, మరి ఎన్నడును ఆయనను వెంబడింపలేదు” అని చెబుతుంది. రొట్టెలు పంచినప్పుడు ఆయన చుట్టూ చేరిన ఆ మహా జనసమూహం, సిలువ మార్గాన్ని బోధించగానే ఎలా చెదిరిపోయిందో ఈ వచనం బట్టబయలు చేస్తుంది.
ఈ అకస్మాత్తు తిరుగుబాటు వెనుక ఉన్న బలమైన చారిత్రక మరియు సాంస్కృతిక కారణాలను అర్థం చేసుకోవడం ఎంతో అవసరం. మొదటి శతాబ్దపు యూదా సమాజం (First-century Judaism), తమను రోమా సామ్రాజ్యపు దాస్యశృంఖలాల నుండి విడిపించి, ప్రాచీన కాలంలో మోషే అరణ్యంలో మన్నాను కురిపించినట్లుగా తమ దైనందిన భౌతిక అవసరాలను తీర్చే ఒక రాజకీయ మరియు భౌతిక మెస్సీయ కొరకు (Political and Materialistic Messiah) ఆశగా ఎదురుచూసింది [Source: Alfred Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah]. తమకు ఆహారం, ఆరోగ్యం ఇస్తున్నంత వరకు యేసు వారికి ఆదర్శ ప్రాయుడిగా కనిపించాడు. కానీ, దేవుని గొర్రెపిల్లగా తన శరీరాన్ని, రక్తాన్ని అర్పించబోతున్నానని ఆయన పలికిన ఆత్మీయ మర్మం వారి అంచనాలకు పూర్తిగా విరుద్ధంగా ఉంది. అంతేకాకుండా, లేవీయకాండము 17:10-14 లోని ధర్మశాస్త్ర నియమాల ప్రకారం రక్తాన్ని త్రాగడం యూదులకు అత్యంత అసహ్యకరమైన పాపం; యేసుక్రీస్తు సిలువ మరణం ద్వారా కలగబోయే ఆత్మీయ ఐక్యత గురించి (Spiritual union) ఉపమానరీతిగా చెబుతుంటే, వారు దానిని అక్షరాలా శారీరక కోణంలో అర్థం చేసుకుని ఆయన బోధను తీవ్రంగా తిరస్కరించారు [Source: D. A. Carson, The Gospel According to John, The Pillar New Testament Commentary]. వారు అదుపు చేయగలిగిన, తమ భౌతిక ఆశలను తీర్చే దేవుణ్ణి వారు కోరుకున్నారు తప్ప, తమ పాపాలను ఖండించి, తమ ప్రాణాన్ని అడిగే నిజమైన ప్రభువును వారు అంగీకరించలేకపోయారు.
ఈ విపత్కర పరిస్థితులలో మూల గ్రీకు భాషలో వాడబడిన “వెనుకతీసి” (Eis ta opiso – వెనుకటి కార్యములలోనికి మళ్లుట) అను పదబంధం ఒక భయంకరమైన ఆత్మీయ పతనాన్ని సూచిస్తుంది. వారు కేవలం ఆ పూట అక్కడినుండి వెళ్ళిపోలేదు, వారు తమ పాత పాపపు జీవితాల్లోకి, యూదా మతపు పాత ఆచారాల్లోకి శాశ్వతంగా తిరిగి వెళ్లిపోయారు, “మరి ఎన్నడును” ఆయనను వెంబడించలేదు. జనసమూహం మొత్తం తనను విడిచిపెట్టి వెళ్లిపోతున్నా, యేసుక్రీస్తు వారిని ఆపడానికి తన బోధలోని తీవ్రతను తగ్గించలేదు, లేదా వారిని మెప్పించడానికి రాజీపడలేదు. బదులుగా, ఆయన మిగిలి ఉన్న పండ్రెండు మంది వైపు తిరిగి, “మీరు కూడ వెళ్లిపోవలెనని యున్నారా?” (యోహాను 6:67) అని సూటిగా ప్రశ్నించాడు. ఇక్కడ ప్రభువు వారిని తనతో ఉండిపొమ్మని బ్రతిమాలడం లేదు; కఠినమైన సత్యం వెల్లడైనప్పుడు జనసమూహం వలె మీరూ పారిపోతారా లేక సత్యానికి కట్టుబడి ఉంటారా అని వారి నమ్మకత్వాన్ని పరీక్షిస్తున్నాడు. వాక్య బోధ మనకు అనుకూలంగా లేనప్పుడు, మన అంచనాలను తలక్రిందులు చేసినప్పుడు, సత్యం మన పాపాన్ని ఖండించినప్పుడు నిలబడే వారే నిజమైన శిష్యులని ప్రభువు ఇక్కడ స్పష్టం చేస్తున్నాడు.
నేటి ఆధునిక క్రైస్తవ లోకానికి మరియు దైవసేవకులకు ఇదొక అత్యంత కఠినమైన మేలుకొలుపు. నేటి సంఘాల్లో చాలావరకు “వినియోగదారుల క్రైస్తవ్యం” (Consumer Christianity) రాజ్యమేలుతోంది. ప్రభువు దీవెనలు ఇస్తాడు, రోగాలు బాగుచేస్తాడు, వీసాలు ఇస్తాడు, ఉద్యోగాలు ఇస్తాడు అని చెప్పినప్పుడు వేలాది మంది మందిరాలకు పోటెత్తుతారు; అనగా “రొట్టెల” కోసం వెంబడించే జనసమూహం నేటికీ విస్తారంగానే ఉంది. కానీ దేవుని వాక్యం పవిత్రతను కోరినప్పుడు, స్వార్థాన్ని సిలువ వేయమన్నప్పుడు, దేవుని నిమిత్తం శ్రమలను సహించమన్నప్పుడు ఆ “కఠినమైన మాటలను” సహించలేక అనేకులు దేవుణ్ణి, సంఘాన్ని విడిచిపెట్టి లోకంలో కలిసిపోతున్నారు. ప్రభువును వెంబడించుటలో నమ్మకత్వం అనగా, మన ప్రార్థనలకు మనకు అనుకూలమైన జవాబులు రాకపోయినా, మన చుట్టూ ఉన్నవారంతా క్రీస్తును విడిచిపెట్టినా, ఆయన వాక్యం మన హృదయాన్ని కత్తిలా కోస్తున్నా, “ప్రభువా, ఎవరి యొద్దకు వెళ్లుదుము? నీవే నిత్యజీవపు మాటలు గలవాడవు” (యోహాను 6:68) అని ఆయన పాదాలను హత్తుకుని కడగంటా వెంబడించడమే. గుంపును బట్టి మన విశ్వాసాన్ని మార్చుకోకుండా, సిలువ మార్గంలో క్రీస్తు వెనుక ఒంటరిగానైనా నడవడానికి సిద్ధపడటమే నిజమైన నమ్మకస్థుని లక్షణం.
సేవకుల ప్రసంగాలు…….CLICK HERE
